วิชาวรรณคดีนิราศและการเขียนบันเทิงคดี

ตอนที่ : ๒  วัตถุคล้ายดินสอ ขนาดมหึมา        “ บ้าเอ้ย !  นายนี่มันบ้าที่สุด กระแทกมาได้ นี่มันหน้าผากนะ ไม่ใช่ลูกนิมิต จะได้แตกไม่เป็น ”        ดาร์เลน่าพูดกระแทกเสียงด้วยความโมโห  พร้อมกับหันหน้าไปหาคนต้นเสียง  และทันทีที่สายตาเธอหันไปสบกับคู่กรณีของเธอ  เธอก็ชะงัก เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ทั้งสภาเหมือนมีแค่เธอกับชายที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าของชายหนุ่มสว่างใส เหมือนมีแสงสปอทไลท์ส่องที่ใบหน้าเขาเพียงคนเดียง ดาร์เลน่ายิ้มพร้อมกับใบหน้าพริ้มพราวเหมือนกับว่าเธอกำลังอยู่ในทุ่งลาร์เวนเดอร์กับชายหนุ่มสองต่อสองยังไงอย่างงั้น  ^_^            “ คุณ ! คุณครับ ”  ชายหนุ่มเดินเข้าไปจับไหล่ดาร์เลน่าเขย่า เขาคงคิดว่าแรงกระแทกของประตูคงทำให้สมองเธอผิดปกติเป็นแน่   เธอสะดุ้ง คล้ายกับว่ากำลังนอนฝันหวานอยู่ดีๆ แล้วมีคนใช้เท้ากระแทกเธอให้ตกลงจากที่นอนเพื่อปลุกให้ตื่น         “ คะ คะ ค่ะ ”     เธอพูดตะกุกตะกัก...

ตอนที่ 3 :  ที่นี่...ที่ไหน ?             เช้าวันรุ่งขึ้นที่สภาดาว           วัลโด้เรียกประชุมด่วน คณะกรรมการและทุกคนที่รู้ห้องลับ วันนี้สภาดาวดูวุ่นวาย ทุกคนในสภาหน้าตาเคร่งเครียดทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหตุการณ์ในที่ประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียด กับท่าทีที่ดูกังวลใจของวัลโด้และอาการเดินไปเดินมาแบบนั่งไม่ติด ด้วยความเป็นห่วงลูกสาว   “ ผมขอเสนอให้สร้างดินสอยักษ์ (มนุษย์เรียกว่ายานอวกาศ) ถ้าไม่มีมัน เราก็ตามเลน่ากลับมาไม่ได้ ” ไรเดอร์พูดในที่ประชุม “ ผมเห็นด้วย เราซุ่มศึกษามานานมากแล้ว ถึงเวลาต้องเอาออกมาสร้าง และลองใช้ดูจริงๆสักที ” คณะกรรมการในที่ประชุมเสนอ และกรรมการหลายคนก็เห็นด้วย “ ผมเกรงว่าจะใช้ไม่ได้น่ะสิ เรามีแค่แบบวาด ถ้าทำขึ้นมาจริงๆ ผมกลัวพวกเราจะเป็นอันตราย ” วัลโด้พูดในฐานะผู้นำ ที่เป็นห่วงประชาชนในดาวอาร์คตุรุส ไม่ใช่ในฐานะพ่อที่ห่วงลูกสาว  “ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ขาดใครคนใดคนหนึ่งไปก็ไม่อาจเรียกว่าครอบครัวที่สมบูรณ์แบบได้ ” คณะกรรมในที่ประชุมท่านหนึ่งกล่าว...

ตอนที่ 1  :  ดินแดนอันไกลโพ้น ดาวอาร์คตุรุส ! เป็นดาวที่สว่างที่สุดระดับที่ สามของซีกโลกเหนือ อยู่ในกลุ่มดาวคนเลี้ยงสัตว์ ห่างจากโลก สามสิบหกปีแสงหรือราวๆ สามร้อยสี่สิบเจ็ดล้านล้านกิโลเมตรเลยทีเดียว   อ๊ะ ! เปิดหัวมาแบบนี้งงล่ะสิ ว่าพูดขึ้นมาทำไม ?                ที่นี่เป็นบ้านของฉันเอง  ชื่อครอบครัวอาร์คตุรุส ของฉันก็เป็นชื่อเดียวกับดาว เพราะคุณทวดของคุณปู่ของคุณปู่ของฉันเป็นมนุษย์รุ่นแรกๆที่ค้นพบดาวดวงนี้และเป็นคนให้ชื่อนี้กับดาวดวงนี้ไงล่ะ             ปึก ปึก ปึก   (เสียงประจำเวลา 07.00 น. ของครอบครัวอาร์คตุรุส )  เสียงอะไรน่ะหรอ ? ก็เสียงคุณนายอโมรี่ปลุกไอ้ขี้เซาดาร์เลน่าไงล่ะ      “ อีก 10 นาทีต้องเจอที่โต๊ะอาหารนะ !”     (เสียงอโมรี่ตะโกนบอกคนในห้อง) “ อืออออออ … โอเคค่ะ ”      เด็กสาวผมบลอน นัยน์ตาสีเขียวมรกต ขานรับด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เธอค่อยๆลืมตาขึ้น พลางเอามือดึงผ้าห่...

เพลง : สะตอพลัดถิ่น ศิลปิน : เจี๊ยบ เบญจพร อัลบั้ม : นิราศรักล่องใต้   จุดประสงค์ในการแต่ง                 ผู้แต่งอยากแต่งเพลงเกี่ยวกับคนใต้ ที่ต้องจากบ้านมาต่อสู้ชีวิตในเมืองกรุง  โดยถ่ายทอดความรู้สึกออกมาเป็นเสียงเพลงและใช้ภาษา เพื่อเป็นสื่อแทนแรงงานในภาคใต้ที่เข้ามาทำงานในเมืองกรุง ต้องจากบ้านมาต่อสู้ชีวิตในเมืองกรุง  ต้องใช้ความเหงาเป็นเพื่อน  ก็ได้แต่ดูรูปพ่อแม่  พี่น้อง  เป็นกำลังใจให้สู้ต่อไป  แต่ไม่ว่าสาวใต้แดนสะตอจะพลัดถิ่นไปอยู่ไหน  ก็ยังฝากความรักความคิดถึง  ข้ามน้ำ ข้ามทะเล  ฝากไปถึงคนทางบ้านอยู่ตลอดเวลา เนื้อเพลง   . แลหวันลับฟ้า     แลนกกา กลับรัง     ใจลูกเลยังไม่สมหวัง       จะไม่คืนฝั่ง อันดา เปรียบดังลูกนก    เพิ่งผกผินขึ้นฟ้า    ข้ามน้ำข้ามป่า เข้ามาอยู่กรุง    . ตัวดำคล้ำหมอง    บ่อยครั้งถูกมองหมา เมิน    ว่าเหม็นสะตอเ...