นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามข้ามขอบฟ้า (ตอนที่ ๒)
ตอนที่ : ๒ วัตถุคล้ายดินสอ ขนาดมหึมา
“บ้าเอ้ย! นายนี่มันบ้าที่สุด กระแทกมาได้
นี่มันหน้าผากนะ ไม่ใช่ลูกนิมิต จะได้แตกไม่เป็น”
ดาร์เลน่าพูดกระแทกเสียงด้วยความโมโห พร้อมกับหันหน้าไปหาคนต้นเสียง และทันทีที่สายตาเธอหันไปสบกับคู่กรณีของเธอ เธอก็ชะงัก เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ทั้งสภาเหมือนมีแค่เธอกับชายที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าของชายหนุ่มสว่างใส เหมือนมีแสงสปอทไลท์ส่องที่ใบหน้าเขาเพียงคนเดียง ดาร์เลน่ายิ้มพร้อมกับใบหน้าพริ้มพราวเหมือนกับว่าเธอกำลังอยู่ในทุ่งลาร์เวนเดอร์กับชายหนุ่มสองต่อสองยังไงอย่างงั้น ^_^
ดาร์เลน่าพูดกระแทกเสียงด้วยความโมโห พร้อมกับหันหน้าไปหาคนต้นเสียง และทันทีที่สายตาเธอหันไปสบกับคู่กรณีของเธอ เธอก็ชะงัก เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ทั้งสภาเหมือนมีแค่เธอกับชายที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าของชายหนุ่มสว่างใส เหมือนมีแสงสปอทไลท์ส่องที่ใบหน้าเขาเพียงคนเดียง ดาร์เลน่ายิ้มพร้อมกับใบหน้าพริ้มพราวเหมือนกับว่าเธอกำลังอยู่ในทุ่งลาร์เวนเดอร์กับชายหนุ่มสองต่อสองยังไงอย่างงั้น ^_^
“คุณ! คุณครับ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปจับไหล่ดาร์เลน่าเขย่า เขาคงคิดว่าแรงกระแทกของประตูคงทำให้สมองเธอผิดปกติเป็นแน่
เธอสะดุ้ง คล้ายกับว่ากำลังนอนฝันหวานอยู่ดีๆ แล้วมีคนใช้เท้ากระแทกเธอให้ตกลงจากที่นอนเพื่อปลุกให้ตื่น
“คะ คะ ค่ะ ” เธอพูดตะกุกตะกัก
“ผมไม่ทันระวัง ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและนุ่มนวล
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันผิดเองที่เดินไม่มองทาง” ดาร์เลน่ายิ้มหวาน
เพราะตะลึงในความหล่อของชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ราวกับว่าเทพบุตรจุติมาเกิด
สายตาที่อ่อนโยน จ้องมองมาที่ใบหน้าของเธอ ใบหน้าเล็กเรียว ริมฝีปากบางๆอมชมพูนิดๆ
ผิวหน้าขาวใสไร้สิว และผมสีดำที่ปิดลงมาเกือบจะถึงคิ้ว เห็นเส้นขนคิ้วหนาๆ
รับกับปลายผมที่พลิ้วไหวของเขา จนทำให้เธอโกรธไม่ลง เป็นต้องยกโทษให้เขาในทันที
“เอ่อ คุณ...มาทำอะไรในนี้ครับ” เขาถามเหมือนเกรงใจ
พร้อมทำหน้าสงสัยเล็กๆ เพราะคิดว่าหน้าตาน่ารัก ผิวพรรณสดใส รูปร่างดี
แต่งตัวดีแบบนี้ คงไม่ใช่แม่บ้านอย่างแน่นอน
“ดาร์เลน่าค่ะ ฉันชื่อ ดาร์เลน่า อาร์คตุรุส มาเข้าห้องน้ำน่ะค่ะ ทำไมถามอย่างนั้นล่ะคะ” เธอตอบด้วยความมั่นใจ
“นี่มัน...ห้องน้ำชายนะครับ ” เขาพูดพลางมองหน้าเธอและยิ้มเบาๆ
“ห๊ะ! หะห้องน้ำชาย” เธอพูดออกไปด้วยความตกใจ พร้อมหันไปมองข้างหลังของเธอ
เห็นโถยืนปัสสาวะสำหรับผู้ชาย และหันกลับมายิ้มให้ชายปริศนาด้วยความเขินอาย ก่อนจะรีบวิ่งพรวดออกจากห้องน้ำไปด้วยความเร็วสูง
“อ้าว เดี๋ยวสิคุณ ลูเซียโน่ ผมชื่อ ลูเซียโน่ อาร์คตัส นะคุณ ” เขาตะโกนบอกดาร์เลน่า พร้อมกับยิ้มและหัวเราะเบาๆพลางมองตามหลังด้วยสายตาเอ็นดูในความโก๊ะกังของเธอ
“ดาร์เลน่าค่ะ ฉันชื่อ ดาร์เลน่า อาร์คตุรุส มาเข้าห้องน้ำน่ะค่ะ ทำไมถามอย่างนั้นล่ะคะ” เธอตอบด้วยความมั่นใจ
“นี่มัน...ห้องน้ำชายนะครับ ” เขาพูดพลางมองหน้าเธอและยิ้มเบาๆ
“ห๊ะ! หะห้องน้ำชาย” เธอพูดออกไปด้วยความตกใจ พร้อมหันไปมองข้างหลังของเธอ
เห็นโถยืนปัสสาวะสำหรับผู้ชาย และหันกลับมายิ้มให้ชายปริศนาด้วยความเขินอาย ก่อนจะรีบวิ่งพรวดออกจากห้องน้ำไปด้วยความเร็วสูง
“อ้าว เดี๋ยวสิคุณ ลูเซียโน่ ผมชื่อ ลูเซียโน่ อาร์คตัส นะคุณ ” เขาตะโกนบอกดาร์เลน่า พร้อมกับยิ้มและหัวเราะเบาๆพลางมองตามหลังด้วยสายตาเอ็นดูในความโก๊ะกังของเธอ
หลังจากกลับมาถึงที่บ้าน
เธอก็ไม่ได้พบกับชายหนุ่มปริศนาคนนั้นอีกเลย จนกระทั่ง ...
“เลน่า อาบน้ำแล้วแต่งตัวสวยๆ ลงไปข้างล่างนะ วันนี้มีแขก ”
อโมรี่สงสัยสีหน้าดีอกดีใจ พร้อมหน้าตาที่มีเล่ห์นัยของผู้เป็นแม่ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะคิดว่าคงเป็นคนในสภาที่แวะเวียนมาหาผู้เป็นพ่อเหมือนที่ผ่านมา
“ไหนคะ แขกที่แม่ว่า ไม่เห็น คะ ใคร ...”
ดาร์เลน่าพูดพลางหันไปที่โต๊ะอาหาร ยังไม่ทันจบประโยค สายตาของเธอก็หันไปเห็นผู้ชายหน้าตาดีดั่งเทพบุตรจุติลงมาเกิด ใส่สูทท่าทางดูดี มีเสน่ห์นั่งยิ้มรอเธออยู่ที่โต๊ะอาหาร
อโมรี่สงสัยสีหน้าดีอกดีใจ พร้อมหน้าตาที่มีเล่ห์นัยของผู้เป็นแม่ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะคิดว่าคงเป็นคนในสภาที่แวะเวียนมาหาผู้เป็นพ่อเหมือนที่ผ่านมา
“ไหนคะ แขกที่แม่ว่า ไม่เห็น คะ ใคร ...”
ดาร์เลน่าพูดพลางหันไปที่โต๊ะอาหาร ยังไม่ทันจบประโยค สายตาของเธอก็หันไปเห็นผู้ชายหน้าตาดีดั่งเทพบุตรจุติลงมาเกิด ใส่สูทท่าทางดูดี มีเสน่ห์นั่งยิ้มรอเธออยู่ที่โต๊ะอาหาร
“คุณ! คุณห้องน้ำหนิ”
เธออุทานด้วยความตกใจ พร้อมกับตั้งฉายาว่าคุณห้องน้ำให้เขาด้วยความไม่ได้ตั้งใจ
ลูเซียโน่ หัวเราะกับฉายาที่เธอตั้งใจ และมองเธอด้วยสายตาเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างแอบแฝงไว้ในใจ
เธออุทานด้วยความตกใจ พร้อมกับตั้งฉายาว่าคุณห้องน้ำให้เขาด้วยความไม่ได้ตั้งใจ
ลูเซียโน่ หัวเราะกับฉายาที่เธอตั้งใจ และมองเธอด้วยสายตาเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างแอบแฝงไว้ในใจ
“ผมชื่อลูกเซียโน่ ลูเซียโน่ อาร์คตัส พ่อผมชื่อ ไรเดอร์ อาร์คตัส เพื่อนสนิทพ่อคุณไง”
เขาอธิบายให้สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่ทำหน้างง กับการได้เห็นเขาที่โต๊ะอาหารในบ้านของตัวเอง
“ห๊า! ลูกลุงเดอร์!”
ดาร์เลน่าตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ พร้อมกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง อาการคล้ายกับว่าเธอจะช็อคหมดสติลงตรงนั้น ด้วยความตกใจอย่างที่สุด เป็นใครก็คงตกใจไม่ต่างจากเธอ เมื่อได้รู้ว่าเทพบุตรที่เจอกับในห้องน้ำชายในวันนั้นจะกลายมาเป็นคู่หมั้นของเธอในวันนี้ เพราะครอบครัวของทั้งคู่ก็สนิทกันมาตั้งแต่สมัยทวดของปู่ของปู่เธอที่เป็นเพื่อนสนิทซี้ปึ๊กกันมา จนถึงขั้นที่ว่านามสกุลก็อยากจะใช้ชื่อเดียวกันไปแบบรุ่นต่อรุ่นกันเลยทีเดียว จากวันนั้นทั้งคู่ก็กลายเป็นคู่หมั้นกันอย่างเป็นทางการ ลูเซียโน่สารภาพกับผู้เป็นพ่อว่ารักดาร์เลน่าตั้งแต่เจอเธอครั้งแรกที่สวนหลังบ้านของเขาเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ก่อนที่เขาจะถูกผู้เป็นพ่อส่งไปเรียนที่ดาวนอก(คล้ายๆการเรียนเมืองนอกของโลกมนุษย์) จนได้กลับมาพบเธอที่อีกครั้งที่สภาดาว เขาก็จำเธอได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอและตั้งแต่วันนั้นเขาก็ปฏิญาณกับตัวเองไว้ว่าตำแหน่งคู่ชีวิตของเขาจะต้องเป็นดาร์เลน่าคนเดียว คนเดียวเท่านั้น
เขาอธิบายให้สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่ทำหน้างง กับการได้เห็นเขาที่โต๊ะอาหารในบ้านของตัวเอง
“ห๊า! ลูกลุงเดอร์!”
ดาร์เลน่าตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ พร้อมกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง อาการคล้ายกับว่าเธอจะช็อคหมดสติลงตรงนั้น ด้วยความตกใจอย่างที่สุด เป็นใครก็คงตกใจไม่ต่างจากเธอ เมื่อได้รู้ว่าเทพบุตรที่เจอกับในห้องน้ำชายในวันนั้นจะกลายมาเป็นคู่หมั้นของเธอในวันนี้ เพราะครอบครัวของทั้งคู่ก็สนิทกันมาตั้งแต่สมัยทวดของปู่ของปู่เธอที่เป็นเพื่อนสนิทซี้ปึ๊กกันมา จนถึงขั้นที่ว่านามสกุลก็อยากจะใช้ชื่อเดียวกันไปแบบรุ่นต่อรุ่นกันเลยทีเดียว จากวันนั้นทั้งคู่ก็กลายเป็นคู่หมั้นกันอย่างเป็นทางการ ลูเซียโน่สารภาพกับผู้เป็นพ่อว่ารักดาร์เลน่าตั้งแต่เจอเธอครั้งแรกที่สวนหลังบ้านของเขาเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ก่อนที่เขาจะถูกผู้เป็นพ่อส่งไปเรียนที่ดาวนอก(คล้ายๆการเรียนเมืองนอกของโลกมนุษย์) จนได้กลับมาพบเธอที่อีกครั้งที่สภาดาว เขาก็จำเธอได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอและตั้งแต่วันนั้นเขาก็ปฏิญาณกับตัวเองไว้ว่าตำแหน่งคู่ชีวิตของเขาจะต้องเป็นดาร์เลน่าคนเดียว คนเดียวเท่านั้น
งานเลี้ยงสภาดาว
(งานประจำปีของดาวอาร์คตุรุส เพื่อมอบความสุขให้คนในดาวทุกคน)
ลูเซียโน่
ไปรับดาร์เลน่า มาที่งานตั้งแต่หมั้นกันมา นี่เป็นการออกงานคู่ด้วยกันครั้งแรกในรอบ
3 ปีของทั้งคู่ ระหว่างที่สาวสวยเอวบางร่างเล็กในชุดราตรีสีขาว
ผมสยายพลิ้วไปกับสายลม เดินควงคู่กับชายตัวสูง รูปร่างดี ซึ่งเป็นชายในฝันของสาวๆทั่วทั้งอาร์คตุรุส เดินเข้ามาในงานพร้อมกัน ภายในงานเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบเป็นทำนองเดียวกันว่า
เหมาะสม อิจฉา น่ารักทั้งคู่ อยากให้แต่งงานกัน บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยกลิ่นไอของความรักที่ทุกคนในดาวมีให้กันฉันครอบครัว ภายในงานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่แต่งแต้มไปด้วยความสุขของครอบครัวใหญ่อย่างอาร์คตุรุส
“ไปเข้าห้องน้ำแปปนะ” ดาร์เลน่าพูดกับคู่หมั้น
“ผมไปด้วย” ลูเซียโน่อาสาพาดาร์เลน่าไป
ด้วยความติดแฟนและไม่อยากให้ไกลสายตา
“ใกล้แค่นี้เอง ไม่หายไปไหนหรอกน่า” ดาร์เลน่ายิ้มด้วยความอ่อนโยน และบอกให้ผู้เป็นแฟนรออยู่ในงาน
“ใกล้แค่นี้เอง ไม่หายไปไหนหรอกน่า” ดาร์เลน่ายิ้มด้วยความอ่อนโยน และบอกให้ผู้เป็นแฟนรออยู่ในงาน
ระหว่างทางเดินไปเข้าห้องน้ำ ดาร์เลน่าเหลือบไปเห็นประตูทางผ่านเข้าห้องลับมีแสงลอดออกมา
“ห้องลับเป็นสิ่งต้องห้ามของคนในอาณาจักรอาร์คตุรุส ห้ามพูดถึง ห้ามเข้า ห้ามถามและห้ามยุ่งเด็ดขาด”
คำพูดของผู้เป็นพ่อ ผุดเข้ามาในหัวของเธอ ด้วยความสงสัย เพราะตั้งแต่เล็กจนโต ทุกครั้งที่เธอเอ่ยปากถามถึงห้องลับนี้ว่ามีไว้ทำอะไร ผู้เป็นพ่อจะต้องสั่งห้ามเธอพูดถึงเรื่องนี้ในทันที และจะอารมณ์เสียใส่เธอทุกครั้งที่พูดถึง
ดาร์เลน่าถือโอกาสนี้เพราะวันนี้ทุกคนมัวสนุกอยู่กับงานเลี้ยงกันหมด ไม่มีใครอยู่ในสำนักงาน หญิงสาวเดินเข้าไปในห้อง เปิดประตูหวังจะไขปริศนาตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาว่าข้างในห้องมีอะไรกันแน่ เมื่อเปิดประตูเข้าไปพบว่าภายในห้องไม่มีอะไรเลย เป็นเพียงห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีวัตถุ รูปร่างหน้าตาพิลึก คล้ายๆดินสอ แต่มีขนาดใหญ่มหึมา คล้ายกับว่าเป็นพาหนะสำหรับเดินทางไปไหนสักแห่ง แต่สภาพน่าจะผ่านการใช้งานมานานเป็นหลายร้อยปีแล้ว เธอปีนเข้าไปข้างในวัตถุขนาดใหญ่ สิ่งที่เธอเห็นคือ ภายในวัตถุมีเบาะสำหรับนั่งและปุ่มกดมากมาย ดาร์เลน่ากดปุ่มโน้น โยกปุ่มนี้ ทำท่าเหมือนขับรถเล่น ด้วยความตื่นตาตื่นใจกับวัตถุแปลกประหลาดที่เธอเห็น จู่ๆเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อวัตถุนั้นเคลื่อนที่ได้และพุ่งทยานสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
“ห้องลับเป็นสิ่งต้องห้ามของคนในอาณาจักรอาร์คตุรุส ห้ามพูดถึง ห้ามเข้า ห้ามถามและห้ามยุ่งเด็ดขาด”
คำพูดของผู้เป็นพ่อ ผุดเข้ามาในหัวของเธอ ด้วยความสงสัย เพราะตั้งแต่เล็กจนโต ทุกครั้งที่เธอเอ่ยปากถามถึงห้องลับนี้ว่ามีไว้ทำอะไร ผู้เป็นพ่อจะต้องสั่งห้ามเธอพูดถึงเรื่องนี้ในทันที และจะอารมณ์เสียใส่เธอทุกครั้งที่พูดถึง
ดาร์เลน่าถือโอกาสนี้เพราะวันนี้ทุกคนมัวสนุกอยู่กับงานเลี้ยงกันหมด ไม่มีใครอยู่ในสำนักงาน หญิงสาวเดินเข้าไปในห้อง เปิดประตูหวังจะไขปริศนาตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาว่าข้างในห้องมีอะไรกันแน่ เมื่อเปิดประตูเข้าไปพบว่าภายในห้องไม่มีอะไรเลย เป็นเพียงห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีวัตถุ รูปร่างหน้าตาพิลึก คล้ายๆดินสอ แต่มีขนาดใหญ่มหึมา คล้ายกับว่าเป็นพาหนะสำหรับเดินทางไปไหนสักแห่ง แต่สภาพน่าจะผ่านการใช้งานมานานเป็นหลายร้อยปีแล้ว เธอปีนเข้าไปข้างในวัตถุขนาดใหญ่ สิ่งที่เธอเห็นคือ ภายในวัตถุมีเบาะสำหรับนั่งและปุ่มกดมากมาย ดาร์เลน่ากดปุ่มโน้น โยกปุ่มนี้ ทำท่าเหมือนขับรถเล่น ด้วยความตื่นตาตื่นใจกับวัตถุแปลกประหลาดที่เธอเห็น จู่ๆเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อวัตถุนั้นเคลื่อนที่ได้และพุ่งทยานสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
“เฮ้ย! ช่วยด้วย! พ่อ แม่
ซันเดอร์ ช่วยด้วยยยยย” เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ
เสียงดังระงมและกลุ่มหมอกควันปกคลุมไปทั่วทั้งสภาดาว
ผู้คนในงานเลี้ยงแตกตื่นและวิ่งหนีตายกันอลหม่านเพราะคิดว่าอุกกาบาตถล่มดาว
ลูเซียโน่วิ่งตรงเข้าไปในกลุ่มควันขนาดใหญ่แบบไม่คิดชีวิต
เพราะเกรงว่าดาร์เลน่าจะได้รับอันตราย สิ่งที่เขาปรารถนา
เพียงแค่ให้คนรักของเขาปลอดภัยเท่านั้นพอ
เมื่อลูเซียโน่วิ่งมาถึงห้องน้ำกลับไม่พบแม้แต่เงาของเธอ ชายหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นตรงเข้าไปในจุดเกิดเหตุหวังจะพบตัวคู่หมั้น
วัลโด้และคณะกรรมการสภาดาวทุกคน
วิ่งตรงไปที่ห้องลับ พร้อมด้วยอาการตกตะลึงเมื่อพบว่ายานอวกาศที่อยู่ในห้องลับหายไป
“พ่อครับ ลุงโด้ครับ เลน่า! เลน่าหายไปครับ เขาบอกจะไปเข้าห้องน้ำ จู่ๆก็เกิดระเบิดขึ้น ผมไปหาแล้วไปเจอ ” ลูเซียโน่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“พ่อครับ ลุงโด้ครับ เลน่า! เลน่าหายไปครับ เขาบอกจะไปเข้าห้องน้ำ จู่ๆก็เกิดระเบิดขึ้น ผมไปหาแล้วไปเจอ ” ลูเซียโน่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“อะไรนะ! ดาร์เลน่าหายไป
” วัลโด้และไรเดอร์พูดขึ้นพร้อมกันด้วยท่าทางตกใจ
ทั้งวัลโด้เเละไรเดอร์มองหน้ากัน เหมือนรู้ว่า ยานอวกาศที่หายไปเป็นฝีมือของดาร์เลน่า
ด้วยหน้าที่และความเป็นผู้นำ วัลโด้สั่งให้ปิดเรื่องนี้เป็นความลับห้ามคนในดาวรู้
เพื่อให้เหตุการณ์กลับสู่ภาวะปกติ เขาบอกคนในดาวว่า
เกิดเหตุขัดข้องในห้องไฟฟ้าเท่านั้น ให้ทุกคนแยกย้าย กลับบ้านพักผ่อน
“คุณกับลูกกลับบ้านไปนอนนะ
ผมจะอยู่ดูแลทุกคนที่นี่” วัลโด้ให้อโมรี่กลับบ้านพร้อมโลคาร์ซันเดอร์
พลางมองด้วยสายตาที่ห่วงใย
“แล้วพี่ล่ะครับพ่อ พี่เลน่าไม่กลับพร้อมผมกับแม่หรอ”
โลคาร์ซันเดอร์ถามผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย พลางสอดสายตามองหาพี่สาวด้วยความห่วงใย ขณะที่ผู้เป็นพ่อ ทำท่าทางอ้ำอึ้งเหมือนพูดไม่ออก
“ที่จะไปส่งเอง ซันเดอร์พาแม่ป้าอโมรี่กลับไปพักผ่อนเถอะ” ลูเซียโน่พูดแทรกขึ้น เพื่อช่วยวัลโด้ปกปิด
โลคาร์ซันเดอร์ถามผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย พลางสอดสายตามองหาพี่สาวด้วยความห่วงใย ขณะที่ผู้เป็นพ่อ ทำท่าทางอ้ำอึ้งเหมือนพูดไม่ออก
“ที่จะไปส่งเอง ซันเดอร์พาแม่ป้าอโมรี่กลับไปพักผ่อนเถอะ” ลูเซียโน่พูดแทรกขึ้น เพื่อช่วยวัลโด้ปกปิด
********************************************************************************************************
คำ ปัญญา
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น