นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามขอบฟ้า(ตอนที่ ๑)

ตอนที่ 1 : ดินแดนอันไกลโพ้น

ดาวอาร์คตุรุส! เป็นดาวที่สว่างที่สุดระดับที่ สามของซีกโลกเหนือ อยู่ในกลุ่มดาวคนเลี้ยงสัตว์ ห่างจากโลก สามสิบหกปีแสงหรือราวๆ สามร้อยสี่สิบเจ็ดล้านล้านกิโลเมตรเลยทีเดียว 

 อ๊ะ! เปิดหัวมาแบบนี้งงล่ะสิ ว่าพูดขึ้นมาทำไม ? 

              ที่นี่เป็นบ้านของฉันเอง  ชื่อครอบครัวอาร์คตุรุส ของฉันก็เป็นชื่อเดียวกับดาว เพราะคุณทวดของคุณปู่ของคุณปู่ของฉันเป็นมนุษย์รุ่นแรกๆที่ค้นพบดาวดวงนี้และเป็นคนให้ชื่อนี้กับดาวดวงนี้ไงล่ะ 
           ปึก ปึก ปึก   (เสียงประจำเวลา 07.00 น. ของครอบครัวอาร์คตุรุส )  เสียงอะไรน่ะหรอ ?
ก็เสียงคุณนายอโมรี่ปลุกไอ้ขี้เซาดาร์เลน่าไงล่ะ 

    “อีก 10 นาทีต้องเจอที่โต๊ะอาหารนะ!”    (เสียงอโมรี่ตะโกนบอกคนในห้อง)
“อืออออออ …โอเคค่ะ”     เด็กสาวผมบลอน นัยน์ตาสีเขียวมรกต ขานรับด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เธอค่อยๆลืมตาขึ้น พลางเอามือดึงผ้าห่มออกจากใบหน้า พลิกตัวไปมา 7-8 รอบแล้วค่อยๆลุกจากเตียงนอนนุ่มๆ เดินเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางโซซัดโซเซ อาการกึ่งหลับกึ่งตื่น  -_-  

          (10 นาทีต่อมา ที่โต๊ะอาหารครอบครัวอาร์คตุรุส) 

“ดาร์เลน่า วันนี้ไปสภาดาวกับพ่อนะ” (วัลโด้ ผู้นำดาวอาร์คตุรุสรุ่นที่ 37 และเป็นพ่อของดาร์เลน่ากับโลคาร์ซันเดอร์พูดพลางตักข้าวเข้าปาก)

“ไม่เอา! หนูมีธุระกับซันเดอร์ค่ะพ่อ” (ดาร์เลน่าพูดพร้อมหันหน้ามองโลคาร์ซันเดอร์ ทำสายตาขอความช่วยเหลือ)  

โลคาร์ซันเดอร์ยิ้มมุมปากพร้อมพูดว่า 

“อะไร วันนี้ผมว่าง พี่นัดอะไรผมตอนไหน โกหกพ่อทำไมเนี่ย” พูดจบโลคาร์ซันเดอร์ทำหน้าทะเล้นใส่พี่สาว
“ไอ้เดอร์!” (ดาร์เลน่าตะโกนเสียงดัง) 

“ห้า ห้า  ห้า มุกนี้ไม่ได้ผลแฮะ! วันนี้ได้ไปแน่ๆ” (อโมรี่หัวเราะเสียงดัง พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยลูกสาว)
     จากนั้นทั้งโต๊ะอาหารก็มีเสียงหัวเราะของพ่อ แม่ และน้องชายเธอดังขึ้น บรรยากาศในโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ก่อนที่เธอจะงัดไม้เด็ดมาใช้กับกับผู้เป็นพ่อ 

“ถึงไปก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี พ่อกับพวกลุงๆคุยกันหนูก็ไม่เข้าใจ ให้หนูอยู่บ้านเถอะนะ นะ นะ นะ”
 (ดาร์เลน่าพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน พร้อมกับลุกไปกอดวัลโด้)

“ไม่ได้! วันนี้ลูกต้องไป เชื่อพ่อสิ ถ้าไปวันนี้นอกจากจะไม่เบื่อแล้ว คราวหน้าลูกต้องอยากไปอีกแน่”
(วัลโด้พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ) 

ณ สภาดาว (ศูนย์บัญชาการดาวอาร์คตุรุส)
    ระหว่างที่วัลโด้กับคณะกรรมการประชุมอยู่นั้น
 “หนูไปห้องน้ำนะคะ”          (ดาร์เลน่ากระซิบข้างหูผู้เป็นพ่อ พร้อมอาการพูดไปหาวไป) 
จากนั้นเธอก็ลุกออกจากห้องประชุม พร้อมบิดขี้เกียจ ทันใดนั้น ก็มีเสียงปริศนาดังขึ้น
โป๊ะ! เสียงวัตถุขนาดใหญ่กระแทกอย่างแรงที่หน้าผากของดาร์เลน่า 

 “โอ้ยยยย!”      ดาร์เลน่าตะโกนเสียงดัง พร้อมเอามือกุมหน้าผาก  
 “โอย หัวแตกแน่เลย นี่ฉันจะความจำเสื่อมไหมเนี่ย ที่นี่ที่ไหน โอ้ยตายล่ะ ฉันชื่ออะไรเนี่ย ฮืออออ”
ดาร์เลน่าโวยวายอย่างขาดสติ
“ขอโทษครับ  ขอโทษ ขอโทษ  ผมไม่ได้ตั้งใจ”      เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมน้ำเสียงตกอกตกใจและรู้สึกผิด

*********************************************************************************************************

คำ  ปัญญา