นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามข้ามขอบฟ้า (ตอนที่ ๑๓)

ตอนที่ 13

เพื่อนนางเอก (ตอนจบ)

       เหตุการณ์ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีจนกระทั้งดาร์เลน่าหายเป็นปกติดี ทุกๆอย่างดูเหมือนจะเป็นไปในทิศทางที่ดี วันนี้เป็นวันแรกที่ดาร์เลน่าจะออกไปที่สวนสนุกที่อาร์คตุรุส  ซึ่งเหตุการณ์ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะสงบดี ไม่มีเรื่องราวใดๆเกิดขึ้นจนกระทั่ง ...

              “โน่!  โน่เป็นอะไรอ่ะโน่”     
จู่ๆลูเซียโน่ก็ล้มลงไปกองกับพื้นในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเดินตรงไปที่เครื่องเล่น
                    “น่า  แต่งงานกันนะ” 
ลูเซียโน่ลุกขึ้นคุกเข่าขอเธอแต่งงานกลางสวนสนุกที่อาร์คตุรุสต่อหน้าคนผู้คนในดาวโดยมีโคลล์เป็นพยานอีกหนึ่งคน  ท่ามกลางเสียงเชียร์และร้องเป็เสียงเดียวกันว่า “แต่งเลยๆๆๆๆๆๆ”
ดาร์เลน่าก็ตอบตกลงจะแต่งงานกับลูเซียโน่

        1   สัปดาห์ต่อมา 

        ช่วงที่ทั้งคู่กำลังเตรียมตัววุ่นวายกับการจัดงานแต่งงาน ลูเซียโน่สังเกตเห็นว่าดาร์เลน่าทีท่าทีที่เหม่อลอย เธอกำลังต่อสู้กับความคิดของตัวเธอเองอยู่ว่า สิ่งที่ทำอยู่นี้ถูกต้องแล้วใช่หรือไม่ ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าหัวใจของเธออยู่กับใคร แต่เธอก็เลือกที่จะทำตามสิ่งที่ถูกต้อง แต่ความถูกต้องนี้มั่นใจแล้วใช่ไหมว่า มันจะทำให้ทุกคนมีความสุขจริงๆ มันจะไม่ใช่การทำให้คนที่รักเธออย่างลูเซียโน่ต้องเสียใจ   

“น่า  คิดอะไรอยู่หรอ  เหม่อๆนะช่วงนี้ ”   ลูเซียโน่ถาม

“สงสัยจะพักผ่อนน้อยน่ะ ใกล้วันแล้วก็ต้องรีบเตรียมงานไง”  

“ขอบคุณนะ  ที่เลือกโน่  สัญญาว่าจะไม่มีวันทำให้น่าต้องเสีย ผมสัญญา”   พูดจบเขาก็จุมพิตที่หน้าผากของเธอ

ระหว่างที่ดาร์เลน่านั่งอยู่ที่ระเบียงคนเดียว โคลล์ก็เข้ามาหาเธอ  

             “ทำไมคุณยังไม่นอน  พรุ่งนี้เป็นวันแต่งานคุณ
                  เดี๋ยวก็ไม่สวยหรอก”  โคลล์พูดขึ้น

               “ฉันทำถูกแล้วใช่ไหมโคลล์ ?”
     ดาร์เลน่าถามด้วยสายตาคาดหวังว่าจะได้ยินคำพูดที่มากกว่าการแสดงออกแบบเฉยชาของโคลล์  ทั้งคู่มองตากันอย่างเข้าใจว่า ผู้ชายดีๆอย่างลูเซียโน่ ไม่ควรต้องได้รับความเจ็บปวดโดยการถูกหักหลังจากคนที่เขารัก  

              “คุณทำถูกต้องแล้ว  ลูเซียโน่เขาเป็นคนดี แล้วเขาก็รักคุณมาก ผมเชื่อว่าเขาจะไม่ทำให้คุณเสียใจแน่นอน  วันพรุ่งนี้ผมว่าจะกลับไปที่บ้านผม ผมคงไม่มีโอกาสได้อยู่อวยพรในงาน ขออวยพรตรงนี้เลยละกันนะ  ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตคู่ที่คุณเลือก เพื่อนคนนี้จะคอยมองดูอยู่ไกลๆ มีความสุขมากๆนะดาร์เลน่า”
          โคลล์อวยพรทั้งน้ำตา 

                 “อืม...”   ดาร์เลน่ารับคำอวยพรของโคลล์พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ต่างคนต่างรู้ดีว่ารู้สึกอย่างไรต่อกัน แต่ก็เคารพในการตัดสินใจของดาร์เลน่าเพราะเขาเองก็คิดว่ามันเป็นทางออกที่ถูกต้องและดีที่สุดแล้วเช่นกัน

วันแต่งงาน

          แขกเริ่มมากันเต็ม ภายในงานเต็มไปด้วยใบหน้าที่ปลื้มปิติและยิ้มแย้มของแขกที่มาร่วมงานที่ทุกคนคาดหวังกันว่าคู่นี้จะต้องมีวันนี้แน่นอนซักวัน  แต่ดาร์เลน่าดูไม่มีความสุขเอาซะเลย แม้เธอจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม  แต่ก็ทำได้แค่ฝืนยิ้มได้เป็นบางเวลาเท่านั้น    เมื่อถึงฤกษ์ยามเปิดตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาว ในงานพิธี พ่อเจ้าสาวต้องเดินให้ลูกสาวควงมาส่งให้ถึงมือเจ้าบ่าว และเดินลอดซุ้มสาบานเป็นคู่ครอง ตามธรรมเนียมคนในดาวอาร์คตุรุส และทั้งคู่จะถูกผูกชะตา และจะไม่ถูกแยกออกจากกันไม่ว่าจะกรณีใดๆทั้งสิ้น ยกเว้นว่าจะมีคนใดคนหนึ่งสิ้นอายุขัย
     เมื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวเริ่มเดินออกมา ดาร์เลน่าสังเกตเห็นว่าฝั่งเจ้าบ่าว แขกทำหน้าตกตะลึงและซุบซิบกันท่าทีแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร เธอจึงเดินต่อไปจนพ้นเขตแขกในงานและเธอเองก็ต้องตกใจอย่างสุดขีดเมื่อเจ้าบ่าวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือ
               “โคลล์...”  ดาร์เลน่าเอ่ยขึ้น

             “คุณใส่ชุดนี้ได้ยังไง และโน่ล่ะ  โน่ไปไหน ”
 เธอถามพร้อมมองหาลูเซียโน่ 

                       “น่า  โน่อยู่นี่!”  
 ลูเซียโน่ใส่สูทสีน้ำตาลอ่อนเดินตามหลังโคลล์ในชุดเจ้าบ่าวออกมา  เขายิ้มอย่างสดใสให้ผู้หญิงที่เธอรักที่สุด และเดินตรงเข้าไปจับมือของเธอ  อีกมือของเขาจับมือข้างหนึ่งของโคลล์มาจับกันไว้ในมือของเขา  พร้อมอวยพรซึ้งๆให้เขาและเธอมีความสุข

“โน่อาจจะรักน่ามากก็จริงนะ  แต่นี่ คือคนที่รักน่ามากไม่น้อยกว่าโน่แน่นอนโน่รับรอง  เรื่องของหัวใจมันห้ามกันไม่ได้  สำหรับโน่ ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่มันคือการได้มองเห็นรอยยิ้มของคนที่เรารักทุกครั้งที่เจอเขาก็เท่านั้น  โน่อยากเห็นน่ามีความสุข อยากให้น่ากลับมาสดใสเหมือนเดิม น่าไม่ได้ผิด เรื่องนี้ไม่มีคนผิด
 มีแค่คำว่ารัก กับ ไม่รัก แค่นั้นเอง”
 พูดจบลูเซียโน่ก็หันไปมองหน้าโคลล์  แล้วพูดว่า

“ฝากดูแลหัวใจผมด้วยนะ  ถ้าคุณดูแลไม่ได้ ให้เอากลับมา ผมจะดูแลเอง” 
    พูดจบประโยคลูเซียโน่ก็กอดลาผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดรองจากแม่ของเขา  เขายิ้มให้เธอครั้งสุดท้ายก่อนที่จะออกเดินทางไปทำงานที่ดาวอีกดวงหนึ่ง ที่ที่เขาเคยไปเรียนหนังสือที่นั่น

       หลังงานแต่งงานและเหตุการณ์ทุกอย่างจบลง เมื่อระยะเวลาได้ผ่านพ้นไป ทุกอย่างก็เป็นเพียงอดีต เมื่อหวนนึกถึง ก็จะมีทั้งความโศกเศร้าและสุขสมหวังซึ่งเป็นปกติของชีวิต ทุกชีวิตล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นมาเพื่อเดินไปข้างหน้า  และแล้วครอบครัวอาร์คตุรุสก็มีสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่งคน  โคลล์ตัดสินใจอยู่ที่ดาวอาร์คตุรุสกับดาร์เลน่า ภรรยาของเขาและไม่คิดจะกลับไปที่ดาวโลกอีก ตามรอยประวัติศาสตร์บรรพบุรุษของดาร์เลน่

                                                              The   End

***************************************************************************************************

คำ  ปัญญา