นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามข้ามขอบฟ้า (ตอนที่ ๕)

    ตอนที่5 :  เวลา! เป็นได้ทั้งผู้สร้างและผู้ทำลาย

     เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ของโคลล์
เป็นวันแรกที่ผมรู้สึกสบายใจและโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก หลังจากที่อึดอัดใจกับความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกมาสักพัก ผมเข้าใจแล้วว่าเรื่องบางเรื่อง เราต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้นจริงๆ ถึงจะได้มา  ส่วนหนึ่งของหัวใจที่ เคยถูกทำลายจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี จากรักครั้งแรกของผมในวันนั้น จนไม่คิดว่าชาตินี้จะสามารถใช้คำว่า #รัก กับใครได้อีก มาวันนี้ ผมสามารถหยิบมันมาวางไว้ที่ตรงกลางใจผมได้อีกครั้ง เพราะเธอ ผู้หญิงที่มากับความมืดในวันนั้น จากที่เคยคิดอยากจะรีบรักษาเธอให้หาย จะได้รีบไปไกลๆจากชีวิตผมซะที แต่ความรู้สึกของผมในวันนี้กลับรู้สึกมีความสุขที่มีเธออยู่ ผมไม่รู้ว่ามันจะดูเห็นแก่ตัวไปไหมถ้าผมจะบอกว่า ผมอยากให้เธอความจำเสื่อมตลอดไป อยากให้ในสมองและหัวใจของเธอ จดจำได้แค่เรื่องราวของผม ผมอยากเป็นครอบครัว อยากเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ แม้ว่าผมจะรู้ทั้งรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ เมื่อหมดเวลา เธอคงต้องไป
สิ่งที่พอจะทำได้ในช่วงเวลาที่เหลืออยู่มีเพียงเก็บเกี่ยววันเวลาที่ได้อยู่กับเธอไว้ให้ได้มากที่สุด ไว้นึกถึงว่าครั้งหนึ่ง ผมเคยได้รัก...

           “วันนี้ฉันว่าง ไปเที่ยวกัน!”  
โคลล์ พูดพร้อมทำหน้าบึ้งตึง ทำท่าเข้มวางฟอร์ม ระหว่างที่กำลังทานอาหารเช้ากับดาร์เลน่า

             “ผีเข้าป่ะเนี่ย! ถึงได้เอ่ยปากชวนฉันไปเที่ยว”    ดาร์เลน่าหยุดทานอาหาร นั่งจ้องหน้าโคลล์

              “ฉันสบายดี!  จะจ้องทำไมเนี่ย พอแล้ว”     
โคลล์ทำหน้าเลิ่กลั่ก ทำท่าทางไม่เป็นตัวเอง    

            “ฉันไม่ไป นายไปเถอะ เกิดฉันทำตัวเซ่อๆ เดี๋ยวนายอายเพื่อนเปล่าๆ ”
       ดาร์เลน่าพูดพลางลุกเอาจานข้าวไปเก็บ

                 “มีแค่เรา…ฉันไม่ได้ชวนคนอื่น” โคลล์พูดสวนขึ้นอย่างไว

                “ห๊ะ!  เรา หมายถึง ฉันกับนายเนี่ยหรอ ?”
       ดาร์เลน่าพูดพลางทำหน้าตกใจเล็กๆ เพราะที่ผ่านมาคนที่เป็นฝ่ายขอออกไปข้างนอกจะเป็นเธอและมักจะถูกโคลล์สั่งห้ามเสมอ

             “ก็... ออกไปข้างนอกเผื่อจะจำอะไรได้บ้างไง จะได้รีบๆจำได้ รีบๆไปจากฉันซักที รำคาญ”
    โคลล์รีบพูดแก้ต่างเพราะกลัวว่าดาร์เลน่าจะรู้ว่าเขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอ

            “อ่อ..อืม งั้นก็ได้ ฉันก็อยากไปจากที่นี่เร็วๆเหมือนกัน นายจะได้ไม่อึดอัด”

ดาร์เลน่าตอบไปตามน้ำ ทั้งที่ความจริงเธอไม่ได้ความจำเสื่อม แค่ไม่รู้จะบอกความจริงกับเขาอย่างไร ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์ เธอทำหน้าผิดหวังเพราะคาดหวังว่าโคลล์จะแอบรู้สึกดีๆกับเธอเหมือนที่เธอรู้สึกกับเขา

          “อืม”
โคลล์ทำหน้ารู้สึกผิด แม้ในใจจะอยากบอกเธอว่าความจริงแล้วเขารักและอยากอยู่กับเธอ แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่า เมื่อความจำของเธอกลับมา เธอก็ต้องกลับไปยังที่ที่เธอจากมาได้อยู่ดี

          หลังจากที่ทั้งคู่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกไปใช้เวลาอยู่ด้วยกันข้างนอก ทั้งคู่ทำเหมือนกับว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกัน ดาร์เลน่าดูสดชื่น และร่าเริงเป็นพิเศษเหมือนเด็กสาวที่ถูกพามาอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้นานาชนิด เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรงในชีวิตของเธอที่ได้ออกมาเห็นบรรยากาศที่โลกมนุษย์ ได้เจอแสงแดดอุ่นๆ ลมที่พัดมากระทบผิวกายเธอเบาๆ ภาพที่เธอเห็นคือรอบข้างเต็มไปด้วยกลุ่มคู่รักและครอบครัวที่มาเที่ยวพักผ่อน พาให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นไปอีก และก็เป็นครั้งแรกของโคลล์เช่นกันที่ได้เห็นรอยยิ้มที่สดใส ร่าเริงมากขนาดนี้ เขาตกหลุมรักรอยยิ้มของเธอจนนับไม่ถ้วนเลยว่านี่มันรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้ว เขาเอาแต่จ้องหน้าของเธอและยิ้มตาม รอยยิ้มที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้า ทำให้ใจของเขาที่เหี่ยวเฉาเหมือนดอกไม้ที่ถูกแสงแดดแผดเผา กลับฟื้นขึ้นมาเบ่งบานได้อีกครั้ง

                      "นายยยยย สวยมากเลย  ฉันชอบที่นี่"   
 พูดจบดาร์เลน่ายิ้มกว้างให้โคลล์ เธออ้าแขนออกและสูดอากาศเข้าไปอย่างเต็มปอด 

                      "เวอร์!  เเค่สวนสาธารณะ เล่นใหญ่ไปไหนเนี่ย"     พูดจบ โคลล์ยิ้มเบาๆ 

                       “เฮ้ออออออออออ สดชื่นนนนนนนนนน”  
ดาร์เลน่าหายใจออกเฮือกใหญ่ พร้อมทั้งตะโกนลากเสียงยาว อย่างสบายใจ

              คงจริงอย่างที่เขาว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขมันมักจะผ่านไปเร็วเสมอ เมื่อจู่ๆ โคลล์ที่นั่งชื่นชมความสดใส
ของดาร์เลน่าอยู่ดีดี  ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าดาร์เลน่าเอามือไปกุมที่หน้าอก พร้อมกับใบหน้าที่ซีดเซียวคล้ายจะหมดแรงของเธอ ดาร์เลน่าทำท่าทางคล้ายกับว่าหัวใจจะวายหยุดเต้นไปอย่างกระทันหันอย่างไงอย่างนั้น ในที่สุดเธอก็ล้มลงและหมดสติไปในอ้อมแขนของโคลล์ 

****************************************************************************************************

คำ  ปัญญา