นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามข้ามขอบฟ้า (ตอนที่ ๘)

ตอนที่ 8

ผิดที่ไม่เข้มแข็งพอ

   อีกฟากฝั่งหนึ่ง ระหว่างที่โคลล์กลับมาถึงคอนโดมิเนียมแล้วไม่พบดาร์เลน่า  โคลล์รู้สึกกระวนกระวายที่เข้าห้องแล้วไม่พบเธอ

          “หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามรถติดต่อได้ในขณะนี้”
(เสียงคอลเซ็นเตอร์)

             “ไปไหนของเธอ ทำไมไม่รับสาย บอกแล้วว่าอย่าออกไปไหนมาไหนคนเดียวดึกๆ”  โคลล์บ่นพึมพำ 

กึก  กึก   (เสียงกลอนประตูดังขึ้น)

               “ออกไปไหนมาดึกๆดื่น!  บอกแล้วไงว่ากลางคืนมันอันตราย ทำไมไม่เชื่อฉัน ห๊ะ!”   
    โคลล์ลุกขึ้นยืนขึ้น ทำเสียงดุใส่คนที่กำลังเดินเข้าห้องมา

             “ต่อให้คุณ เป็นผู้มีพระคุณกับเธอ คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงใส่เธอแบบนี้ ให้เกียรติเธอด้วย”  ลูเซียโน่สวนกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

     โคลล์หันไปหาเจ้าของเสียงพูดที่ดูเหมือนว่าจะไม่พอใจในสิ่งที่เขาพูด และต้องเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงนั้น เดินจับมือมากับผู้หญิงที่เธอรัก โคลล์ตรงไปกระชากแขนดาร์เลน่าออกจากลูเซียโน่อย่างแรงด้วยลมหึง

ผั๊ว!  พลัก!   “ไอ้นี่เป็นใคร ไปจับมือถือแขนมันแบบนั้นได้ไง”  โคลล์ต่อยหน้าลูเซียโน่เข้าอย่างแรง  พร้อมทั้งชี้หน้าเขาและหันไปมองหน้าดาร์เลน่า เค้นเอาคำตอบจากเธอ เขาจับตัวเธอและบีบไหล่อย่างแรงด้วยความโมโหอย่างขาดสติ คาดคั้นเอาคำตอบจากเธอ

                  “ไอ้เลว ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ” 

   ลูเซียโน่ตะโกนเสียงดัง เขาตรงเข้าไปดึงมือโคลล์ออกจากดาร์เลน่า และต่อยเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างสุดแรง ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร  จนท้ายที่สุดดาร์เลน่าก็ระงับเหตุการณ์ด้วยการดึงโคลล์ออกและเอาตัวเข้าไปกันลูเซียโน่ไว้

                     “เธอปกป้องชู้!” 
   โคลล์ตะเบ็งเสียง สิ่งที่เขาเห็นยิ่งทำให้เขาทั้งเจ็บปวดทั้งโมโหขึ้น เพราะไม่คิดว่าดาร์เลน่าจะเป็นคนที่มาย้ำรอยแผลในอดีตของเขาให้ชัดเจนขึ้นอีก  โคลล์ดึงดาร์เลน่าออกและหวังจะทำร้ายลูกเซียโน่อีก

                        “เขาไม่ใช่ชู้ เขาเป็นคู่หมั้นฉัน” 
  ดาร์เลน่าตะโกนออกไปพร้อมน้ำตา เธอทั้งเสียใจที่ทำให้ผู้ชายที่เธอรักอย่างโคลล์ต้องเสียใจ ตัวเธอเองก็เจ็บปวดที่เลือกอยู่ข้างเขาไม่ได้เพราะความดีตลอดเวลาที่ผ่านมาของลูเซียโน่ 
ทำให้เธอรู้สึกว่าคนดีแบบเขาไม่ควรต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ เธอจึงเลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้องมากกว่าจะทำตามหัวใจของตัวเอง

       เหตุการณ์วุ่นวายจบลงที่โซฟาตัวใหญ่ที่ห้องรับแขก โคลล์กับดาร์เลน่านั่งคุยกันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น  บรรยากาศในห้องปกคลุมไปด้วยความเศร้า ความผิดหวังและน้ำตาของโคลล์กับดาร์เลน่าที่เอ่อล้นเต็มทั้งสองแก้ง โคลล์ผู้ไม่เคยโชคดีในเรื่องความรักนั่งก้มหน้าและไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ดาร์เลน่าทั้งอธิบายไปร้องไห้ไปให้เขาฟังว่าความจริงเธอไม่ใช่มนุษย์ ไม่ได้ความจำเสื่อม และมาอยู่ที่นี่ได้เพราะอุบติเหตุ ส่วนลูเซียโน่เป็นคู่หมั้นที่มาตามหาเธอและกำลังจะพาเธอกลับไปที่ดาวของ  โคลล์ได้แต่นิ่งงัน ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของเขา เขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะรั้งไม่ให้เธอไปจากเขา  ได้แต่นั่งมองเธอเดินออกจากห้องไปพร้อมกับคู่หมั้นของเธอ

    หลังจากที่ทั้งคู่เดินมาได้สักพักลูเซียโน่ก็หยุดเดิน

          “น่า!  พอกลับไปถึงอาร์คตุรุสแล้ว เราแต่งงานกันเถอะนะ” 

     ลูเซียโน่เอ่ยปาก  ดาร์เลน่าเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้ตอบกลับเป็นคำพูดแต่อย่างใด เธอเพียงแค่หันหน้าไปมองเขาแล้วก็ยิ้มให้เขาเบาๆ แล้วทั้งคู่ก็เดินต่อไป

          “น่า  คิดอะไรอยู่หรือเปล่า ดูเหม่อๆนะ”  
ลูเซียโน่เอ่ยปากถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าดาร์เลน่าดูเศร้าๆ   
ตลอดทางที่เธอเดินออกมา ในหัวของดาร์เลน่ามีแต่ภาพเรื่องราวที่เธอและโคลล์เคยใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เธอจึงหยุดเดินแล้วหันมาพูดกับลูเซียโน่

                 “ขอโทษนะโน่! ฮืออออ T-T”  
พูดจบดาร์เลน่าก็ก้มหน้าลงร้องไห้

                “เป็นไรไป ถ้าเป็นเรื่องที่ทำให้โน่เจ็บตัว ไม่เป็นไร แค่นี้เองไม่เจ็บหรอก  ไอ้มนุษย์นั่นต่างหากที่น่าห่วง น่าก็รู้ว่าเราแรงเยอะกว่าพวกมนุษย์”
    ลูเซียโน่พูดพลางเอามือประคองใบหน้าของเธอให้เงยหน้าขึ้น และใช้มือของเขาปาดน้ำตาที่แก้มเธอออกเบาๆ

                   “น่ากลับไปไม่ได้  น่าขอโทษ ”  
       เธอพูดไปร้องไห้ไปด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอไม่สามารถตัดใจจากโคลล์และกลับไปกับเขาได้จริงๆ 

              “ น่า....อยากอยู่ที่นี่ น่ายังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณเขาเลย น่าขอเวลาได้ไหม ให้น่าได้ทำอะไรตอบแทนเขาบ้างได้ไหมโน่”

      ขอโทษนะ ฉันเลวเอง ทั้งที่ควรจะยอมรับกับโน่ไปตรงๆว่าฉันผิดเองที่ไม่ซื่อสัตย์กับเขา ฉันเผลอรักคนอื่น ฉันกลับไปที่นั่นไม่ได้อีกแล้ว แต่สิ่งที่ฉันพูดได้คืออ้างเรื่องบุญคุณ ช่างเป็นตุผลที่พังไม่ขึ้นเลยจริงๆ “ขอโทษนะ คนที่เลวคือน่าเอง น่าผิดเอง”
 (ดาร์เลน่าพูดในใจ)

           “ตอบแทนบุญคุณ ?  โถ่เอ้ย  เรื่องแค่นี้เอง ต้องร้องไห้หนักขนาดนี้เลย 555+”  ลูเซียโน่หัวเราเสียงดัง

           “อืม จะว่าไปตอนนี้ก็ยังกลับบ้านไม่ได้อยู่ดี ต้องรอให้ข่าวเรื่องยานของเราซาไปซะก่อน งั้นเราใช้เวลาช่วงนี้ตอบแทนบุญคุณเขาก็ได้ เดี๋ยวโน่ช่วยเอง”

         “อืม”

   คืนนั้นทั้งคู่จึงเดินหาที่พักใกล้กับคอนโดของโคลล์  รุ่งเช้าลูเซียโน่จะเข้าไปขอโทษโคลล์ที่ทำร้ายร่างกายเขาเพราะเป็นห่วงดาร์เลน่ามากเกินไปจนขาดสติ

************************************************************************************************

คำ  ปัญญา