นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามข้ามขอบฟ้า (ตอนที่ ๙)
ตอนที่
9
ความทรงจำที่เลวร้าย
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง
โคลล์ลุกจากที่นอนด้วยท่าทางไม่สดชื่น
เหมือนขาดอะไรไปจากชีวิต เพราะยังรับไม่ได้กับเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้น
เมื่อคืนที่ผ่านมา ทันทีที่เดินดูที่ช่องของประตูคอนโด เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ภาพที่เขาเห็นคือผู้หญิงที่เคยชุบชีวิตเขาและเป็นคนเดียวกับที่ลงมือฆ่าเขาอย่างเลือดเย็นด้วยความจริงยืนเคาะประตูอยู่
“กลับมาทำไมอีก ?”
โคลล์ถามดาร์เลน่าด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
โคลล์ถามดาร์เลน่าด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“ผมมาขอโทษ
กับเรื่องเมื่อคืนที่ผมเข้าใจผิดว่าคุณจะทำร้ายคู่หมั้นผม”
ลูเซียโน่พูดขึ้นขณะกำลังเดินตามหลังดาร์เลนามาถึงหน้าห้องของเขา
“เข้ามาก่อนสิ”
โคลล์ชวนทั้งคู่เข้ามานั่งที่ห้องรับแขก
โคลล์ชวนทั้งคู่เข้ามานั่งที่ห้องรับแขก
“ผมขอโทษ สำหรับเรื่องเมื่อวาน ที่ทำลงไปอย่างนั้น แล้วก็จะมาขอบคุณที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาคอยดูแลคู่หมั้นผมเป็นอย่างดี”
ลูเซียโน่พูดพร้อมกุมมือดาร์เลน่าต่อหน้าโคลล์ แม้ว่าสิ่งที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าจะทำให้เขาเจ็บปวดมากแค่ไหน
แต่เขาก็ต้องยอมรับความจริง และกลั้นความเจ็บปวดนั้นเอาไว้
“ผมทำไปเพราะความมีมนุษยธรรม
ต่อให้ไม่ใช่แฟนคุณผมก็ช่วย ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
โคลล์ฝืนพูดอย่างเย็นชา ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยแววตาที่เจ็บปวด
โคลล์ฝืนพูดอย่างเย็นชา ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยแววตาที่เจ็บปวด
“ยังไงผมก็ต้องขอบคุณอยู่ดี ผมมีของเล็กๆน้อยๆมาให้คุณเป็นการตอนแทนน่า”
ลูเซียโน่พูดพลางทำท่าทางเหมือนหาอะไรบางอย่าง พร้อมหันไปพูดกับดาร์เลน่า
“ผมลืมของที่เตรียมไว้ให้เขา ตอนเข้าห้องน้ำอยู่ชั้นล่างแน่ๆ เดี๋ยวเดี๋ยวมานะ” ลูเซียโน่พูดพลางลุกขึ้น
“ผมลืมของที่เตรียมไว้ให้เขา ตอนเข้าห้องน้ำอยู่ชั้นล่างแน่ๆ เดี๋ยวเดี๋ยวมานะ” ลูเซียโน่พูดพลางลุกขึ้น
“เสียเวลาเดินไปเดินมา เดี๋ยวน่ากลับไปเอาเอง คุยกันไปก่อนนะ”
ดาร์เลน่าถือโอกาสนี้ขอออกไปข้างนอกเพราะรู้สึกอึดอัด
“โน่ไปด้วยดีกว่า”
ลูเซียโน่พูดด้วยความห่วงใย
ในขณะที่โคลล์นั่งมองดูทั้งคู่มีท่าทีเป็นห่วงเป็นใยกันอย่างเจ็บปวด
“ไม่ต้องหรอก น่าไปเองดีกว่า
คุยกันไปก่อนเถอะ” ดาร์เลน่ารีบปฏิเสธ
“เอางั้นก็ได้”
ลูเซียโน่รับคำดาร์เลน่าแล้วนั่งลง หลังจากดาร์เลน่าเดินออกจากห้องไป คู่หมั้นของเธอก็เริ่มทำหน้าจริงจังขึ้น
ลูเซียโน่รับคำดาร์เลน่าแล้วนั่งลง หลังจากดาร์เลน่าเดินออกจากห้องไป คู่หมั้นของเธอก็เริ่มทำหน้าจริงจังขึ้น
“ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ
ดาร์เลน่าคงบอกคุณหมดแล้วว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน แต่อย่างหนึ่งที่คุณยังไม่รู้เกี่ยวกับเธอและผมจำเป็นต้องบอกคุณคือ...”
“ไม่เกี่ยวกับผมหรอก
จะเรื่องไหนก็เป็นเรื่องของคุณกับคู่หมั้น ไม่ต้องบอกผมหรอก ไปคุยกันสองคนเถอะ”
พูดจบโคลล์ก็ลุกขึ้น เดินหันออกจากห้องรับแขก
พูดจบโคลล์ก็ลุกขึ้น เดินหันออกจากห้องรับแขก
“ดาร์เลน่ากำลังจะตาย!
”
ลูเซียโน่ตะโกนสุดเสียง
เพื่อให้โคลล์หยุดฟังในสิ่งที่เขาพูด
โคลล์ได้ยินอย่างนั้น เขาก็รีบหันกลับมาทันที
“คุณว่าไงนะ หมายความว่าไงที่บอกว่าเธอกำลังจะตาย พูดมาสิ
บอกผมมา เธอเป็นอะไร”
โคลล์เดินตรงเข้ามาเขย่าตัวลูเซียโน่ด้วยอาการขาดสติ และพยายามจะเค้นเอาคำตอบจากเขา ลูเซียโน่เตือนสติ จนทำให้เขาใจเย็นลงและยอมนั่งฟังเขาเล่า
“ลุงโด้
พ่อของเลน่าบอกผมว่าอากาศที่อาร์คตุรุสมีแร่ธาตุ ที่ทำให้พวกเรามีพลังเหนือกว่ามนุษย์
มันเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของร่างกายไปแล้ว แต่ที่นี่ไม่มี พวกเราขาดอากาศนานๆ
ร่างกายเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆและตายในที่สุด”
โคลล์ฟังที่ลูซียโน่อธิบายทำให้นึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่วันที่เขาพาเธอออกไปข้างนอก หลังจากกลับมาที่ห้องเธอก็ดูอ่อนแอลงเรื่อยๆ
แต่เพราะเขาคิดว่าไม่มีสิทธิ์ในตัวเธอแล้วจึงถามกลับไปว่า
โคลล์ฟังที่ลูซียโน่อธิบายทำให้นึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่วันที่เขาพาเธอออกไปข้างนอก หลังจากกลับมาที่ห้องเธอก็ดูอ่อนแอลงเรื่อยๆ
แต่เพราะเขาคิดว่าไม่มีสิทธิ์ในตัวเธอแล้วจึงถามกลับไปว่า
“แล้วทำไมถึงไม่รับพาเธอกลับไปรักษา
คุณมัวทำอะไรอยู่ ทำไมยังใจเย็นอยู่อีก คุณไม่กลัวเธอตายหรือไง”
โคลล์ตวาดลูเซียโน่ด้วยความห่วงใยดาร์เลน่าอย่างออกนอกหน้า
โคลล์ตวาดลูเซียโน่ด้วยความห่วงใยดาร์เลน่าอย่างออกนอกหน้า
“ผมรู้จักเธอดี ดีกว่าที่คุณรู้จัก
ดีกว่าตัวเธอรู้จักตัวเองด้วยซ้ำ ถ้าผมทำได้ผม ผมคงไม่เล่าให้คุณฟังหรอก”
ลูเซียโน่ตัดพ้อ เขาขอให้โคลล์ทำให้ดาร์เลน่าอยากกลับไปกับเขาด้วยความเต็มใจ เพราะเขาไม่อยากบังคับเธอ และไม่ต้องการเป็นคนทำให้เธอเจ็บปวด หลังจากนั้นดาร์เลน่าที่ลงไปเอาของก็กลับขึ้นมา เธอบอกเขาว่าหาไม่พบ ทั้งๆที่ความจริงแล้ว ลูเซียโน่เพียงแค่หาโอกาสคุยกับโคลล์สองคน
ลูเซียโน่ตัดพ้อ เขาขอให้โคลล์ทำให้ดาร์เลน่าอยากกลับไปกับเขาด้วยความเต็มใจ เพราะเขาไม่อยากบังคับเธอ และไม่ต้องการเป็นคนทำให้เธอเจ็บปวด หลังจากนั้นดาร์เลน่าที่ลงไปเอาของก็กลับขึ้นมา เธอบอกเขาว่าหาไม่พบ ทั้งๆที่ความจริงแล้ว ลูเซียโน่เพียงแค่หาโอกาสคุยกับโคลล์สองคน
เช้าวันรุ่งขึ้น
“น่า วันนี้ผมจะไปดูยานฯ
น่าเอาของไปให้เขาทีนะ
ถ้าไม่มีอะไรเราจะได้กลับสักที ” ลูเซียโน่พูดกับดาร์เลน่า
เธอยังไม่ทันจะปฏิเสธเขาก็ทิ้งกล่องของขวัญไว้ในห้องและเดินออกจากห้องไปทันที เธอไม่มีสิทธิ์พูดอะไรนอกจากหยิบของขวัญและเดินทางไปที่ห้องของโคลล์
ถ้าไม่มีอะไรเราจะได้กลับสักที ” ลูเซียโน่พูดกับดาร์เลน่า
เธอยังไม่ทันจะปฏิเสธเขาก็ทิ้งกล่องของขวัญไว้ในห้องและเดินออกจากห้องไปทันที เธอไม่มีสิทธิ์พูดอะไรนอกจากหยิบของขวัญและเดินทางไปที่ห้องของโคลล์
“โน่ให้ฉันเอาของขวัญมาให้” ดาร์เลน่าพูดกับโคลล์
“ฉันกลับแล้วนะ”
“เดี๋ยวสิ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
“ทำไมคุณยังไม่กลับไปอีก”
“ฉันรอให้คนเลิกสนใจยานของพวกเราก่อน”
“ผมขอเหตุผลจริงๆ ที่คุณพยายามยื้อเวลาอยู่ที่นี่ เพราะอะไร”
“ทำไม นายอยากให้ฉันไปหรอ”
“แน่ใจว่าถ้าผมพูดความจริงคุณจะรับได้ ?”
ดาร์เลน่ามองหน้าโคลล์คล้ายกับว่าตอบเขาเป็นนัย
“ผมเคยคิดว่าคุณจะต่างจากคนที่เคยผ่านมา ถ้าคุณจะไม่กลับไปกับคู่หมั้นคุณ ขอร้องว่าอย่ามาให้ผมเจออีก ถ้าจะกลับไปอยู่บ้าน ก็อย่ากลับมาที่โลกมนุษย์อีก ผมขอจบไว้แค่นี้ ขอให้ผมได้เหลือความทรงจำดีๆกับคุณไม่บ้าง อย่าให้ทุกครั้งที่ผมนึกถึงคุณแล้วมองเห็นแต่ความรู้สึกแย่ๆอีก ”
โคลล์หันหลังพูดกับดาร์เลน่า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ต้องข่มไว้ไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
“อืม ขอบคุณนะที่พูดความจริงออกมา ขอโทษนะที่เข้ามาเป็นความทรงจำไม่ดีให้ชีวิตนาย”
ดาร์เลน่าพูดจบแล้ว วิ่งออกนอกห้องไปด้วยความเสียใจและรู้สึกผิด เธอตัดสินใจกลับดาวและจะไม่กลับมาที่โลกมนุษย์อีก จากนั้นดาร์เลน่าและลูเซียโน่กลับดาวด้วยกันในวันนั้ทันที ด้วยสภาพที่หัวใจแตกสลาย
**************************************************************************************************
คำ ปัญญา
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น