นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามข้ามขอบฟ้า (ตอนที่ ๗)

ตอนที่ 7

ขอบคุณพระเจ้า

                  ฝั่ง ดาวอาร์คตุรุส 

                                 “เฮ้อออออ...สำเร็จสักที”
     วัลโด้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลังจากใช้เวลาลองผิดลองถูกมานานหลายเดือน

                                 “ผมเองก็พร้อมแล้วครับลุง”  ลูเซียโน่พูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น

            “ลุงฝากด้วยนะ เซียโน่ ขอบใจมากทำให้ลุงเห็นว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีลุงแล้ว ลูกสาวลุงจะอยู่ได้อย่างมีความสุข”  วัลโด้ตบไหล่ลูกเซียโน่ด้วยความซึ้งใจ

                            “ผมไปนะพ่อ ผมสัญญาว่าจะพาดาร์เลน่ากลับมา เราจะกลับมาอย่างปลอดภัย”  
 ลูเซียโน่กล่าวลาผู้เป็นพ่อ

                             “พ่อเอาใจช่วย พาน้องกลับมาให้ได้ ดูแลตัวเองด้วยนะลูก”  ไรเดอร์ อวยพรลูเซียโน่

ตู้มมมมมมมม! 
          ข่าวด่วน!!!!!!!!

               “เป็นครั้งที่สองในรอบปีมีวัตถุรูปร่างแปลกประหลาดตกลงมายังพื้นโลก ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นยานพาหนะของมนุษย์ต่างดาว แต่นักวิทยาศาสตร์ก็ยังไม่ได้ยืนยันชัดเจนว่า ข้อสันนิษฐานนี้จะเป็นจริงหรือไม่ เนื่องจากว่า วัสดุที่ใช้เป็นองค์ประกอบมีลักษณะคล้ายกับยานอวกาศ แอลเอ -574 ที่เคยหายสาบสูญไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน ความคืบหน้าของสถานการณ์จะเป็นอย่างไร จะใช่ญาณ
แอลเอ-574 ลำนั้นหรือไม่ ทางสำนักข่าวของเราจะรายงานความคืบหน้าให้ทราบอีกทีค่ะ ช่วงนี้กลับไปที่รายการปกติก่อนค่ะ ”

          ดาร์เลน่าวิ่งเข้ามานั่งจ้องโทรทัศน์ใจจดใจจ่อ เพราะภาพยานอวกาศที่เธอเห็นในข่าว มีรูปร่างหน้าตาใกล้เคียงกับดินสอยักษ์ที่พาเธอมาตกอยู่บนโลกมนุษย์  เธอรู้สึกสนใจกับข่าวที่ปรากฏในหน้าจอโทรทัศน์มาก และเห็นว่าสถานที่ที่วัตถุนั้นตกเป็นที่เดียวกับที่เธอตก เธอถือโอกาสที่โคลล์ไม่อยู่ที่ห้องรีบออกจากห้องและตรงไปที่จุดเกิดเหตุทันที

          ลูเซียโน่ เริ่มต้นหาดาร์เลน่าจากการหยิบภาพถ่ายของเธอมาด้วยและออกตามหาไปตามทาง เขาได้รู้ความจริงว่า ต้นตระกูลจริงๆของดาร์เลน่าไม่ใช่บุคคลที่เกิดจากดาวอาร์คตุรุสโดยกำเนิด บรรพบุรุษของดาร์เลน่าเป็นนักอวกาศที่ ขึ้นไปสำรวจดาวอังคารแต่มีเหตุการณ์ให้ยานอวกาศต้องไปตกที่อาร์คตุรุษและบรรพบุรุษของเธอพยายามหาทางกลับมาที่ดาวโลก แต่ด้วยระยะเวลาที่ยาวนานจนเกินไป ทำให้เขากลับมาที่โลกมนูษย์และอยู่ที่โลกมนุษย์ได้ไม่นานก็เสียชีวิต เพราะร่างกายเขาเมื่ออยู่ที่อาร์คตุรุษแล้ว จะไม่สามารถกลับมาอยู่ที่โลกมยุษย์อย่าถาวรได้ เนื่องจากแร่ธาตุบางชนิดที่มีในอากาศจะมีเฉพาะที่อาร์คตุรุษเท่านั้น ดังนั้นปู่ทวดของเธอจึงตัดสินใจเลือกใช้ชีวิตกับครอบครัวของเขาที่นั่น
 เช่นเดียวกับวัลโด้ ที่เกรงว่าถ้าดาร์เลน่ารู้เรื่องนี้เข้า เธอจะอยากลงมาที่โลกมนุษย์ ผู้เป็นพ่อกลัวว่าเธอจะเป็นอย่างที่ทวดของเธอเป็น ในฐานะคนเป็นพ่อ ทำได้เพียงปกป้อง และภาวนาให้ลูเซียโน่ตามหาเธอจนพบโดยเร็วที่สุด
          ระหว่างที่ลูเซียโน่กำลังนั่งอย่างหมดหนทาง เพราะไม่มีใครเคยเห็นผู้หญิงในรูปเลย เขานั่งถอนหายใจอยู่ริมถนนใกล้บริเวณที่ยานอวกาศตก  ดาร์เลน่าวิ่งมาถึงสถานที่เกิดเหตุ เห็นชายหนุ่มท่าทางคุ้นตานั่งก้มหน้าอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้ามใกล้ที่เกิดเหตุ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมาเธอก็มั่นใจเลยว่าไม่ใช่แค่คล้าย แต่เขาคนนั้นคือ...

                                     “โน่!  โน่จริงๆด้วย ” 

       ดาร์เลน่าตะโกนเรียกอย่างสุดเสียง  พร้อมวิ่งเข้าหาเขาอย่างแรง ด้วยความดีใจ

                                           “เลน่า ”

      ชายหนุ่มหันหน้าตามเสียงเรียก เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะเป็นเธอจริงๆ   ลูกเซียโน่ได้แต่ยืนนิ่งงัน ได้แต่ขอบคุณทุกสิ่งในโลกเธอยังปลอดภัยดี และเห็นเธอยังมีรอยยิ้มที่สดใสอย่างเดิม  ทั้งคู่สวมกอดกันอย่างแนบแน่น
 เพราะต่างคนต่างคิดว่าชาตินี้คงจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว  ขอบคุณพระเจ้าที่เธอยังปลอดภัยดี 

               “ผมเป็นห่วงมากรู้ไหม คิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว  ขอบคุณพระเจ้า
                  ขอบคุณที่น่ายังปลอดภัยดี  ขอบคุณจริงๆ”  
         ลูเซียโน่พูดกับดาร์เลน่า

          “ปลอดภัยดี โชคดีมีมนุษย์ใจดีช่วยไว้ เขาดูแลน่าทำให้น่ารู้สึกเหมือนอยู่บเนเราเลยโน่ 
  นี่โน่ก็ตกมาที่นี่เหมือนกันหรอ แล้วแบบนี้เราจะกลับบ้านยังไงกันอ่ะ”

                “ผมไม่ได้ตก ผมตั้งใจมาพาน่ากลับบ้าน เรารีบกลับเถอะ  ยิ่งอยู่นานยิ่งไม่ดีกับเรานะ กลับบ้านเราเถอะ” 

   ลูเซียโน่พูดจบก็จูงแขนดาร์เลน่า และพาไปยานอวกาศ แต่ดาร์เลน่ากลับยืนนิ่งงัน และไม่เดินตามเขาไป 

                 “มีอะไรรึเปล่าน่า”      ลูเซียน่าหันกลับไปถาม

                 “คือ น่ากลับไปไม่ได้แล้วอ่ะ”  

    ดาร์เลน่าพูดพลางก้มหน้า เธอไม่กล้าสบตาคู่หมั้นของเธอ ด้วยความรู้สึกผิด ที่เธอได้ทำผิดกับเขา

             “ทำไมล่ะ  หรือว่าคุณอยากไปลาคนที่ช่วยคุณไว้ก่อน”

    ดาร์เลน่ามีความกล้าไม่พอที่จะบอกความจริงกับลูเซียโน่ว่าเธอได้ปันใจให้ชายอื่นแล้ว เธอพยักหน้ารับประโยคที่คู่หมั้นถาม

               “ก็ได้ ...ถึงอยากกลับตอนนี้ก็กลับไม่ได้อยู่ดี มนุษย์อยู่เต็มยานเลย   งั้นเรากลับไปที่พักคุณก่อนก็ได้  ผมก็อยากขอบคุณเขาเหมือนกัน ที่เขาดูแลคู่หมั้นผมเป็นอย่างดี”

                   “อื๊ม!”   
     ดาร์เลน่าตอบรับคำชวนลูเซียโน่ พร้อมทำหน้าเป็นกังวล

 *******************************************************************************************

คำ  ปัญญา