นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามข้ามขอบฟ้า (ตอนที่ ๖)

ตอนที่ 6  : ฉันอยู่ได้ด้วยความรัก

          ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเหนื่อยล้าและลมหายใจที่รวยริน ทันทีที่ลืมตาขึ้นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉัน คือ ผู้ชายที่ปากร้ายและแสนจะเย็นชาคนนั้น กำลังกุมมือฉันอยู่ในสภาพที่ตัวเขาเองก็มีท่าทางอ่อนเพลียกับการต้องหลับในท่านั่ง   ทำให้ฉันอดที่จะที่จะพูดเหมือนอย่างที่นางเอกในละครชอบพูดกันบ่อยๆว่า
บนความโชคร้ายมันยังมีความโชคดีอยู่เนืองๆ เริ่มอยากป่วยไปตลอดชีวิตแล้วสิ ^_^    อ๊ะ!  เขาตื่นแล้ว ...

                    “เธอพื้นแล้วหรอ  เป็นไงบ้าง ดาร์เลน่า” 
      ดวงตาที่อ่อนโยนคู่นั้น จ้องมองมาที่ตาของฉัน ช่างเป็นประโยคที่ธรรมดา แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นเสียจริง  ไม่อยากจะเชื่อสายตาที่ได้เห็น และหูที่ได้ยินของฉันเลยจริงๆ  จู่ๆน้ำตาฉันก็ไหลแบบไม่ทันตั้งตัว  ทำไมกัน ฉันไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ก่อนนี้ยังอยากให้ฉันรีบไปให้ไกลอยู่เลย  ทำไมตอนนี้ถึงดูเป็นห่วงเป็นใยฉัน นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่โคลล์

         

                       “เอามือนายออกไป”   

ดาร์เลน่าพูดทั้งน้ำตา ปัดมือที่กำลังแตะที่หน้าผากของเธอออกไป

          “เป็นอะไร  เธอเจ็บตรงไหน บอกฉันสิ ร้องไห้ทำไมฮึ ? ”

โคลล์ถามดาร์เลน่าด้วยความห่วงใย เขาพยายามจับตัวเธอ แต่เธอปฏิเสธสัมผัสที่อ่อนโยนจากเขา

       “จะเอายังไง  อยากให้ฉันรีบหายรีบไม่ใช่รึไง   แล้วมาทำแบบนี้ ห๊ะ!” 

      ดาร์เลน่าตวาดใส่โคลล์เสียงดังทั้งน้ำตา  

 “ทำอะไร  ก็เธอไม่สบายฉันก็ต้องดูแล ฉันทำอะไรผิด ? ”

โคลล์อธิบายด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กๆ เพราะไม่เข้าใจว่าเธอหงุดหงิดเขาเรื่องอะไร

          “นายผิด! นายมาทำดีกับฉัน ห่วงใยฉัน แล้วถ้าวันนึงฉันต้องไปจากนายจริงๆ ฉันจะทำใจได้ยังไง  ฉันจะไปจากนายได้ยังไง ฮือออออ T-T”

            โคลล์โอบกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนและไม่ยอมปล่อย

 แม้เธอจะพยายามผลักเขาออกไปมากเพียงใดก็ตาม เขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ได้พูดทำร้ายจิตใจคนที่เขารัก และทำให้เธอต้องเสียน้ำตามากมายขนาดนี้  เพราะเขาเป็นต้นเหตุ แต่บนความเสียใจ ก็มีความซาบซึ้งใจอยู่ในนั้น เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาดาร์เลน่า ไม่เคยแสดงออกเลยว่ารู้สึกอย่างไรกับเขา จนวันนี้

                                            “ฉันขอโทษ  ดาร์เลน่า”

“ขอโทษที่พูดออกไปแบบนั้น  ฉันไม่อยากให้เธอรู้ว่าฉันรู้สึกยังไง  ฉันกลัวว่าถ้าเธอรู้แล้วเธอจะไม่อยากอยู่ใกล้ฉัน”

   

         ดาร์เลน่าได้ยินคำอธิบายของเขา เธอไม่ตอบโต้ด้วยประโยคสนทนาใดๆ ดาร์เลน่าใช้การกระทำตอบแทนคำพูด เธอมีท่าทีที่อ่อนลงและกอดตอบเขากลับไปอย่างนิ่มนวล

          ชายหนุ่มใช้มือของเขาเช็ดน้ำตาที่แก้มของเธอ และปลอบโยนด้วยการใช้ริมฝีปากนุ่มๆสัมผัสที่หน้าผากของเธอเบาๆ  เขาประคองร่างเล็กๆและบอกบางของเธอ ค่อยๆเอนลงไปที่เตียงอย่างทนุถนอม
บรรยากาศในห้องนอนอบอวลไปด้วยอุ่นไอสองร่างกายของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ กับหญิงสาวร่างเล็กที่ต่างคนต่างมอบให้แก่กันในวันที่ทั้งคู่ เปิดทางให้ใจสองใจเดินทางมาเจอกัน โดยไม่มีเงื่อนไขของเรื่องเวลา  ดาร์เลน่าลืมเรื่องราวที่อาร์คตุรุสเพราะตอนนี้เธอคือมนุษย์ที่มีความต้องการคนหนึ่ง  โคลล์เองก็ลืมเรื่องราวที่เขาจะต้องปล่อยเธอไป เขานึกถึงเพียงแค่ว่า เวลาเหล่านั้นเป็นเรื่องของอนาคต  ทั้งคู่เหมือนตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน เขาบรรจงจูบลงที่ริมฝีปากของเธออย่างละเมียดละไม ในขณะที่เธอก็ตอบรับกับสัมผัสจากมือและปากของเขาที่สัมผัสไปทั่วเรื่องร่างของเธออย่างไม่ปฏิเสธ

           “พอแล้ว เช้าแล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ”
ดาร์เลน่าเอามือผลักแขนและขาของโคลล์ออกจากตัวเธอ พร้อมกับหันหลังให้โคลล์ด้วยความเขินอาย

           “เขินหรอ ? เมื่อคืนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย”

โคลล์ยิ้มทะลึ่งถามดาร์เลน่า พร้อมกับเข้าไปกอดเธอจากด้านหลัง ในขณะที่ทั้งคู่นอนอยู่บนเตียง

         “นี่!  ไอ้บ้าปล่อยได้แล้ว จะไปอาบน้ำ  สายแล้วนี่ย ”

ดาร์เลน่าลุกจากเตียงนอนพร้อมท่าทีที่เขินอายแล้วเดินเข้าห้องน้ำ

             “ อ๊ะ!  ซุ่มซ่ามจริงๆเลยเรา”

     ดาร์เลน่าก้มเก็บแปรงสีฟันที่ทำตกพื้นและรีบเงยหน้าขึ้นมา  อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกหน้ามืดและคว้าราวตากผ้าเช็ดตัวในห้องน้ำไว้ทัน เธอก้มลงมองที่พื้นเพราะได้ยินเสียง เหมือนน้ำหยด แต่สิ่งที่เธอเห็นคือเลือดกำเดาของเธอหยดลงที่พื้น ถึงตอนนี้ อาการเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนดาร์เลน่าเริ่มจะสงสัยแล้วว่า นี่เป็นอาการป่วยปกติหรือว่าเป็นผลจากการที่เธออยู่ในโลกมนุษย์นานเกินไปกันแน่

ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก 
          “เสร็จยัง เมียจ๋า...เข้าไปนานแล้วนะ” 
โคลล์ทำเสียงอ้อน เคาะประตูเรียกดาร์เลน่า

เธอตกใจรีบคว้ากระดาษชำระเช็ดเลือดที่หยดลงพื้น และทิ้งลงในชักโครก และรีบร้องตอบเขาไป

 “เสร็จแล้วๆ  พอดีท้องเสียน่ะ นายอาบต่อเลยนะ เดี๋ยวฉันไปทำกับข้าว”

      ดาร์เลน่าเปิดประตูห้องน้ำ เธอยิ้มให้เขาด้วยความร่าเริง ปกปิดอาการเจ็บป่วยได้อย่างแนบเนียน

“ครับผม”

     ขณะที่โคลล์กำลังแต่งตัว เตรียมจะไปมหาวิทยาลัย ดาร์เลน่าจ้องมองชายอันเป็นที่รักของเธอด้วยความรู้สึกกลัวว่าหากวันหนึ่งเธอต้องจากเขาไปจริงๆ เขาจะคิดถึงเธอไหม ถ้าวันนั้นมาถึงเธอจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนกับการที่ต้องจากคนที่เธอรักไปโดยที่เธอไม่ได้เต็มใจเลยแม้แต่น้อย 
                      
                    “แปปนึงนะ  ขอแค่แปปเดียว”
       ดาร์เลน่าเดินเข้ามากอดแล้วเอาใบหน้าแนบไปที่แผ่นหลังที่ความอบอุ่นของเขา เธอเพียงแค่อยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้หากวันหนึ่งต้องได้จากเขาไปจริงๆ

                 “ยังไม่ไปไหนเลย คิดถึงแล้วหรอ ”

      โคลล์ยิ้มด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข เขารู้สึกขอบคุณดาร์เลน่าที่เข้ามาเป็นโลกใบใหม่ที่สดใสให้กับเขาในวันนี้ เขามองหน้าเธอและบอกกับตัวเองว่า จะรักษาละดูแลโลกที่อยู่ตรงหน้าของเขาด้วยชีวิต เพราะสำหรับโคลล์ดาร์เลน่าคือโลกใบเดียวที่เขาเหลืออยู่และจะเป็นโลกใบสุดท้ายที่เขาจะมี

               ขณะที่ดาร์เลน่ายืนมองโคลล์ที่หน้าประตูเธออดรู้สึกไม่ได้ว่าหากเขาต้องจากเธอหรือเธอต้องจากเขาไปด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม เธอคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความสุขได้ “ครอบครัวคือหัวใจ ส่วยนายคืออากาศ ขาดส่วนใดส่วนหนึ่งไป ฉันคงจะอยู่ไม่ได้จริงๆ หนูเชื่อว่าพ่อกับแม่ต้องเข้าใจหนู เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่หนูเกิดจนโต พ่อ แม่ แล้วก็เดอร์ ไม่เคยทำให้หนูรู้สึกขาด” ดาร์เลน่าตัดสินใจอยู่ที่ดาวโลกต่อไปโดยที่ไม่คิดหาวิธีการรักษาตัวเอง
เธออยากใช้ชีวิตในช่วงสุดท้ายอยู่กับเขาอย่างสงบให้นานที่สุด

**************************************************************************************************

คำ  ปัญญา