นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามข้ามขอบฟ้า (ตอนที่ ๔)

ตอนที่4 : ส่วนเกินหรือส่วนเติมเต็ม

            ทั้งโคลด์และดาร์เลน่าใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในแต่ละวันอย่างทุลักทุเล ไม่มีวันไหนที่เขากับเธอจะไม่ทะเลาะกัน และไม่มีวันไหนที่โคลด์จะได้นอนหลับสบายแล้วตื่นเช้าไปเรียนอย่างสดชื่นแม้แต่วันเดียว   เพราะทุกคืนในคอนโด
 ห้อง 37 มักจะเกิดสงครามการแย่งเตียงนอนเกิดขึ้นเสมอๆเช่นวันนี้

                  “ฉันจะนอนแล้ว ไปปิดไฟ” 

      ดาร์เลน่าบอกโคลด์ปิดไฟ ในขณะที่โคลด์กำลังนั่งพิมพ์งานในโน๊ตบุ๊คอยู่บนเตียงนอน

                 “ไม่เห็นไง คนทำงานอยู่ เธอลงไปนอนพื้นเลยไป เกะกะ”      โคลด์ผลักดาร์เลน่าลงเตียง

                “โอ้ย ไอ้โค! มานี่เลย มานี่ ”   

    ดาร์เลน่าตะคอกเสียงใส่โคลด์ เธอเดินเข้าไปแย่งโน๊ตบุ๊คของเขาวางไว้และตรงเข้าไปลากขาเขาลงจากเตียง  ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน ต่างคนต่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่ง

                   “โอ้ย โอ้ย โอ้ย ” 
       ทั้งคู่ร้องขึ้นพร้อมกัน  ดาร์เลน่าเบิกตากว้างเมื่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือดวงตากลมโตของผู้ชายที่เป็นคู่กัดของเธอ จมูกคม ตากลมโต รมฝีปากสีชมพู น่าสัมผัส ดวงตาคู่ที่นี้ที่มองแล้วดูเย้ายวนชวนให้เข้าใกล้ ทั้งคู่ชะงัก เหมือนทุกอย่างบนโลกสงบนิ่งและเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจ กับเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจพวกเขาทั้งคู่ที่ดังสลับกันเป็นจังหวะ ตุบ  ตุบ ไปมา

       ดาร์เลน่าต้องใจเต้นรัวหนักขึ้นเมื่อ โคลด์ค่อยๆก้มหน้ามาใกล้ๆเธอ สายตาของเขาไม่ได้มองที่ตาของเธอ แต่เหมือนจะพุ่งเป้าไปที่ริมฝีปากของเธอ  โคลด์เอามือขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากดาร์เลน่าอย่างทนุถนอมและโน้มหน้าลงใกล้หน้าของเธออย่างช้าๆและอ่อนโยน  

               “ฉันจะไปนอนข้างนอก” 

                ดาร์เลน่าเอามือของเธอแตะที่ปากของโคลด์ เป็นการปฏิเสธจูบของเขา แม้ใจเธอจะปรารถนา แต่ในใจเธอรู้ดีว่า สิ่งที่ทำอยู่ไม่ถูกต้อง เพราะเธอเองมีคู่หมั้นอยู่แล้ว และต่อให้เธอจะไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้กลับไปที่อาร์คตุรุสอีกหรือไม่ก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงความดีของลูเซียโน่ ทำให้เธอละอายใจที่จะทำตามหัวใจตัวเอง        

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง โคลด์มาเรียนที่ตึกคณะบริหารธุรกิจ และใช้ชีวิตนักศึกษาปี 4 ตามปกติ ส่วนดาร์เลน่ารออยู่ที่คอนโดเช่นเคย เธอใช้ชีวิตช่วงที่โคลด์ไปเรียนหนังสือในแต่ละวันหมดไปกับการทำงานบ้าน และฝึกใช้โทรศัพท์มือถือที่โคลด์ซื้อมาและสอนให้เธอใช้ติดต่อเขาเวลาที่เขาไม่อยู่

              “เย็นนี้ไป ปาร์ตี้ห้องไอ้โคยกัน” เควาท์ชวนเซิร์ฟเวอร์

              “นี่!  กูชื่อโคลด์ ไม่ใช่โคย ” โคลด์ตบหัวเพื่อนสนิทเบาๆ

            “แล้วก็ไม่ให้ไปห้องกูด้วย  อยากปาร์ตี้ก็ไปร้าน” โคลด์ปฏิเสธเสียงแข็ง

              “ตั้งแต่มึงโดน...เท ก็ปาร์ตี้ทุกวันนี่หว่า เดือนกว่าแล้วนะเว่ยที่มึงเลิกปาร์ตี้กับพวกกู จะไปห้องมึงก็ ไม่ให้ไป เรียนเสร็จก็รีบกลับห้อง มึงเป็นไรป่าววะ หรือมึงเป็นซึมเศร้า ”     เซิร์ฟเวอร์พูดต่อ เควาท์พยักหน้าเห็นด้วย

               “หรือมึงแอบอีหนูที่ไหนไว้ สารภาพมาซะดีๆ ไอ้เสือ ”
 เควาท์กับเซิร์ฟเวอร์มองหน้ากันและพูดขึ้นพร้อมกัน

                   “เฮ่ย พูดบ้าอะไรวะ  ไม่มีเว่ย  แค่อยากพักบ้างก็แค่นั้น”   
     โคลด์ทำตาเลิกลักมีพิรุธ และตอบปฏิเสธเพื่อนสนิททั้งคู่

                    “เรียนเสร็จแล้วกลับดิ รอใครตัดริปบิ้นครับ ไปๆแยกย้ายกลับ!”

      โคลด์ทำหน้ากวนประสาทเพื่อนและทำเนียนเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะกอดคอเพื่อนทั้งสองไปที่รถและแยกย้ายกันกลับ 

          โคลล์กลับมาถึงที่คอนโด เดินเข้ามาในห้อง เห็นโทรศัพท์วางอยู่หัวเตียง แต่ไม่พบดาร์เลน่า เดินหาจนทั่วห้องแต่ไม่พบแม้แต่เงาของเธอ  โคลล์เริ่มไม่สบายใจ คิดว่าเธอคงหนีไปเพราะไม่พอใจที่เมื่อคืนเขาพยายามจะจูบเธอ  เขาลงไปขอดูกล้องวงจรปิดแต่ไม่พบว่าเธอออกจากห้อง วิ่งลงไปหารอบๆคอนโดก็ไม่เจอเป็นเวลาหลายชั่วโมงจนดึกดื่น ในใจเขาถามตัวเองตลอดว่า ทำไปเพื่ออะไร เธอหายไปก็ดีอยู่แล้ว จะได้ไม่มีใครมาแย่งที่นอน แย่งกับข้าว  แย่งห้องน้ำ  หรือมาทำให้วุ่นวาย และเขาเองก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอีก เมื่อเธอหายไปเอง เขาไม่ได้เป็นคนไล่  ในขณะที่เขาคิดเช่นนั้นแต่ร่างกายเขาก็ไม่หยุดที่จะตามหาเธอ โคลด์ออกตามหาตั้งแต่บ่ายจนค่ำ แต่กลับไม่พบแม้แต่เงา เขาจึงตัดสินใจกลับมาที่ห้องเพราะคิดว่าหากเธอกลับมาแล้วไม่พบเขา เธออาจจะออกตามหาเธอ เช่นเดียวกับที่เธอตามหาเขา
          โคลด์เปิดประตูเข้าห้องมา ได้กลิ่นอาหาร เขาเดินตรงเข้ามา ภาพที่เห็นคือหญิงสาวคนที่เธอตามหามาทั้งวัน กำลังยืนทำอาหารตามคลิปในโทรศัพท์มือถือ ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม  และในวินาทีนั้นในหัวของโคลด์ก็ไม่มีความคิดใดอยู่เลย เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอ

          “กลับมาแล้วหรอ...อ๊ะ!!”     ดาร์เลน่าพูดเมื่อเห็นโคลด์เดินเข้ามาหา

          เธอยืนตัวชา หลับตาปี๋ เมื่อเธอกำลังทำอาหารอยู่ดีๆ โคลด์ก็ตรงเข้ามาหาเธอและกระชากเธอเข้าไปไว้ในอ้อมแขน เขาใช้มือของเขาจับใบหน้าของเธอทั้งสองข้าง พร้อมทั้งดึงเธอเข้าไปจูบ
ดาร์เลน่ารู้สึกชาไปทั้งตัว เธอยืนนิ่งไม่สามารถขยับตัวได้ เหมือนต้องมนต์สะกดยังไงยังงั้น แม้ในสมองของเธอจะอยากปฏิเสธจูบของเขา แต่ในเวลานั้นหัวใจของเธอกลับเรียกร้อง อยู่ดีๆร่างกายของเธอที่เคยมีพละกำลังมหาศาลสามารถยกช้างได้ทั้งตัว กลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะหลักเขาออกไปจากตัวของเธอ

***********************************************************************************************

คำ ปัญญา