นวนิยาย : ลิขิตรักข้ามข้ามขอบฟ้า (ตอนที่ ๑๑)

ตอนที่ 11
ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน

                ที่คอนโดมิเนียม  

                           หญิงสาวร่างเล็กอยู่ในสภาพที่อ่อนเพลีย แม้แสงแดดและบรรยากาศในยามเช้าจะปลุกให้ตื่นมากแค่ไหนแต่ด้วยสภาพร่างกายที่ยังไม่แข็งแรงดีของเธอทำให้เธอยังนอนอยู่ และไม่แม้แต่จะพลิกตัวไปไหนเลย ตั้งแต่โคลล์พาเธอมาถึงที่ห้องจนตอนนี้   ครู่หนึ่งดาร์เลน่าก็เริ่มรู้สึกตัว หญิงสาวลืมตาขึ้นมาในบรรยากาศที่คุ้นเคย ที่ห่างหายไปนานเกือบเดือน  เธอสอดส่ายสายตามองหาเจ้าของห้อง แต่กลับไม่พบ พบเพียงข้าวต้ม แก้วน้ำเปล่า และยา วางไว้ให้เธอที่ข้างเตียง ดาร์เลน่าได้ยินเสียงคนเปิดประตู คิดว่าโคลล์น่าจะกลับมาถึงแล้วเธอจึงรีบวิ่งออกไปหาเขาด้วยความเป็นห่วง  ภาพที่เธอเห็นคือโคลล์กับผู้หญิงแปลกหน้าที่เดินหยอกล้อกันมาท่าทางสนิทสนมกัน ในมือมีข้าวของหิ้วเต็มไม้เต็มคือคล้ายกับว่าทั้งคู่ออกไปจ่ายตลาดด้วยกันพึ่งมา

                            “ดาร์เลน่า คุณฟื้นแล้ว เป็นไงบ้าง”  

                    โคลล์เห็นดาร์เลน่ายืนอยู่ เขารีบเอาข้าวของที่ช่วยเพอร์ที่ถือ วางไว้ที่โต๊ะกับข้าวแล้วเดินเข้ามาหาเธอ   ในขณะที่เธอและเพอร์รี่ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกัน้วยความสงสัย
                 โคลล์รีบแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน  ทั้งเพอร์รี่และดาร์เลน่าก็ทักทายกันตามปกติ  ดาร์เลน่าพรู้ดีว่าเพอร์รี่คือรักแรกของโคลล์เพราะเธอเคยเห็นรูปของเขาในโทรศัพท์ของโคลล์  ส่วนเพอร์รี่เอง ก็พอจะดูออกว่าผู้หญิงที่ทำให้โคลล์มีสภาพเหมือนตายทั้งเป็นนั้นคือดาร์เลน่า แม้ว่าเธอจะไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อนแต่ก็พอมองสายตาที่ทั้งคู่มีให้แก่กันออกได้  เธอเพียงแค่ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เขาทั้งคู่ต้องทะเลาะกันและหายไปจากกัน   สักครู่ก็มีเสียงกริ่งประตูดังขึ้น

                           “เดี๋ยวเพอร์เปิดเอง  คุณดาร์เลน่านั่งเถอะค่ะ”
                    เพอร์รี่เดินตรงไปที่ประตู

                           “ใครมาครับคุณ”   โคลล์ตะโกนถามเพอร์รี่
                             “เขามาส่งพิซซ่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
                  เพอร์รี่พูดพลางเดินตรงเข้าไปหาเขาในครัว 

                            “คุณเจ็บอยู่ ออกไปนั่งข้างนอกเถอะค่ะ เดี๋ยววันนี้เชฟเพอร์โชว์ฝีมือเอง”  

เพอร์รี่พูดไปอย่างร่าเริง พร้อมพยุงโคลล์มานั่นที่ห้องรับแขก ใกล้ๆกับดาร์เลน่า  ทั้งคู่ เห็นหน้ากัน ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปาก มีแค่ความเงียบงันและการส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยของคนทั้งคู่ โคลล์นึกถึงคำที่ลูเซียโน่พูด ยิ่งนึกใจหาย เพราะที่เขาเห็นคือความซีดเซียวของใบหน้าและริมฝีปากของเธอ รวมถึงท่าทีที่ดูอ่อนแรงอย่างที่สุด ในขณะที่ดาร์เลน่าเองก็เห็นใบหน้าและแขนขาของโคลล์เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำ ที่เกิดจากอุบัติเหตุจากการดื่มจนไม่มีสติของเขา

                   “คุณกลับมาที่นี่อีกทำไม ? ทำไมไม่อยู่ที่ดาว”

                  “ฉัน  แค่คิดถึง...คิดถึงโลกมนุษย์น่ะ”
            ดาร์เลน่าพูดบ่ายเบี่ยง

                     “นายดูมีความสุขดีนะ  กับเธอ ...” 
                         “ก็...ดีนะ เพอร์เขาดูแลผมดีมากเลยแหละ”   โคลล์ไม่อธิบายและพูดให้ดาร์เลน่าเข้าใจไปว่า เขาและเธอกลับมาคบกันอีกครั้ง

        “อีกเดี๋ยวคู่หมั้นคุณจะมารับคุณกลับนะ  คุณรออยู่นี่แหละ ”      

    โคลล์กลั้นใจพูดด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยคล้ายกับว่าไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่พูดออกไป

         ดาร์เลน่ารู้สึกว่าเธอไม่อยากเป็นภาระให้ครอบครัว เธออยากใช้ชีวิตอยู่ที่โลกมนุษย์อย่างสงบ และเธอรู้ดีว่าถ้าเธอยังอยู่ที่นี่จะทำให้โคลล์ต้องลำบากใจ เพราะตอนนี้โคลล์ไม่ใช่ตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อน จึงตัดสินใจออกจากคอนโดของโคลล์ในตอนนั้น เพราะเธอเกรงว่าถ้ารอเวลาลูเซียโน่ก็จะมาถึงและจะพาเธอกลับบ้านไป   เธอเดินตามทางไปเรื่อยๆ ไปในที่ที่เธอคิดว่าไกลจากเขามากที่สุด และสถานที่แห่งนั้นต้องเป็นสถานที่ที่จะไม่มีใครจะตามหาเธอได้พบอีก ความตั้งใจจริงของดาร์เลน่าคือดีใจที่โคลล์ได้ส่วนเติมเต็มของหัวใจที่เคยขาดหายไปกลับคืนมา  ส่วนครอบครัวของเธอและลูเวียโน่ก็จะได้ไม่ต้องลำบากในการต้องคอยดูแลคนป่วยที่ไม่รู้ว่าจะหายหรือไม่  หากต้องตาย ขอตายแบบที่ไม่เป๋นภาระของใครเลย หากจะรอด ขอใช้ชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์อย่างที่ไม่มีใครรู้จัก ในที่ที่เธออยากอยู่ อย่างสงบ

**************************************************************************************************

คำ  ปัญญา